در واقع، مهدی فقرا مصداق نجات دهنده ای است که فروغ وعده اش را می داد: کسی دیگر. کسی بهتر. کسی که آمدنش را نمی شود گرفت و دستبند زد و به زندان انداخت. کسی که روز به روز بزرگ تر می شود... ؛ اما بهرامی نشان می دهد که در زندگی فقرا، ظهور این منجی برای تقسیم یک رویا و وعده تحقق اجتماعی برابر و عادلانه نیست. انتظار فقرا، انتظار یک اجتماع حقیقی نیست. بلکه، امید به ظهور کسی است که در بهترین حالت، این واقعیت زندگی روزمره است که تقسیم می کنند: نان را قسمت می کند و پپسی را و باغ ملی را و همچنین شربت سیاه سرفه و نمره مریض خانه را... و البته سهم فقرا را هم می دهد.