«کلیر بیدول اسمیت»، در 25 سالگی والدینش را به دلیل سرطان از دست می دهد، سرطانی رقت انگیز که تا قربانی اش را به پاره ای پوست و استخوان بدل نکند، رهایش نمی کند. دختر لوس و عزیزکرده مادری سرزنده و باهوش و پدری مسن، در کالجی کیلومترها آن سوتر از خانه والدینش در آتلانتا، در سال اول مشغول به تحصیل است که مادرش می میرد. درمانده و ناامید از دانشگاه انصراف داده و به خانه بازمی گردد تا پیش پدرش بماند. نه او و نه پدرش نمی دانستند بعد از این واقعه چطور زندگيشان را از سر بگیرند. اسمیت در این سرگذشتنامه داستان زندگی اش را میان این ازدست دادن ها تعریف می کند. بدون هیچ واهمه ای، از شب ها و روزهای تلف شده زندگی اش می گوید. شایان ذکر است نویسنده به جای اینکه وقایع زندگی اش را به ترتیب زمان به رشته تحریر دربیاورد، از مدل پنج مرحله ای «الیزابت کوبلر راس»؛ «اندوه»، «خشم»، «چانه زنی»، «افسردگی» و «پذیرش»، بهره برده است.