ورشو چندی پیش نوشته ی احمد محسن، نویسنده ی شهیر لبنانی، داستانی است درباره ی سیاهی جنگ، بحران هویت، نسل هایی از هم جدا افتاده و حفره ای خالی در سینه ی بشریت. داستان در سال 1945 آغاز می شود و خروج راویِ اول از اردوگاه کار اجباری نازی ها، ورودش با دیگر اسرا میانِ نیروهای شوروی، که نان بین شان پخش می کردند و با آب، غبارِ اسارت را از تن هاشان می زدودند. درگیری های ذهنی راوی - یوسفِ یهودی اهل لهستان - همین جا شروع می شود؛ بیرون زده از ارودگاه مرگ، زنده مانده در میانِ مردگان، و آواره ای در میانِ ادیان و ایمان ها. او اما، مثل بیشتر آدم های درگیرِ جنگ، فقط به دنبال مکان و امکانی برای زندگی است. در تمامِ خطوط کتاب، احمد محسن با چیره دستی جنگ را حی وحاضر نگه می دارد: چه در لهستان، چه در لبنان و چه در فلسطین. نویسنده می کوشد با روایتی سهل و ممتنع، پیچیدگی های روح بشر را به تصویر بکشد؛ گره هایی که در عینِ پیچیدگی به یک کلمه ختم می شود: جنگ. ورشو چندی پیش داستان بی فضیلتی جنگ است و آسیب هایی که گاه تا نسل های آتی درمانی ندارد. کتاب دو راویِ اول شخص دارد، داستان یکی از 1945 آغاز می شود و دیگری، از 1982. یوسف، موزیسینی لبنانی، پدرِ پسری کشته شده در جنگ های فلسطین و اسرائیل، و پدربزرگِ نوه ای به نام ژوزف است. ژوزف پسری است که ارتباطی نزدیک با پدربزرگ دارد و به عشقِ او، نوازنده ی پیانو می شود و با هم به سفر می روند. احمد محسن (1984، بیروت) نویسنده ی لبنانی است که نخستین کتابش، سازنده ی بازی ها، در سال 2014 نامزد جایزه ی ادبی شیخ زاید شد، در دانشگاه عربی بیروت اقتصاد خوانده و از همان زمان، در روزنامه های مختلف لبنانی روزنامه نگاری می کند. کتاب ورشو چندی پیش نامزد جایزه ی ادبی بوکر عربی نیز شد.