«مصاحبه با کسی که «در جستجوی گمنامی» است، دشواری ها و محدودیت های بسیاری دارد، خصوصا اگر بفهمد مصاحبه برای نوشتن خاطرات و زندگی نامه ی اوست. ولی حیف بود که خاطرات استاد سیدعبدالله انوار، فرهنگ پژوه برجسته ی معاصر ثبت و ضبط نشود. برای نسل ما که دانشگاه درست و حسابی ندیده ایم، حقیقتا درک محضر استاد انوار محفلی پربار و برگ بود. بدین جهت منزل انوار دانشگاه من شد و هر وقت از من می پرسید کجا درس خوانده ای؟ به شوخی می گفتم دانشگاه من در خیابان آجودانیه است روبه روی پارک شطرنج، منزل سیدعبدالله انوار.» کتاب پیش رو حاصل گفت وگوهایی با استاد عبدالله انوار است. این دفتر به حیات سیاسی و علمی سید عبدالله انوار تا اوایل انقلاب اسلامی اختصاص دارد؛ ایشان پس از انقلاب بازنشسته شده و تا پایان عمر به نوشتن و ترجمه و تربیت شاگرد در منزل مشغول شدند. بعضی از این گفت وگوها حاصل رفت وآمد بجنوردی به منزل استاد به سبب تهران شناسی ایشان و صحبت هایی است که میان آن ها ردوبدل شده و طبیعی است که بخش زیادی از مطالبِ ناشی از این رفت وآمد به تاریخ تهران اختصاص داشته باشد. برخی مصاحبه ها برای ارتباط دادن به گفت وگوهای پراکنده ی پیشین صورت گرفته و مصاحبه های موضوعی دیگری نیز در کتاب جا دارد. در ابتدای کتاب پژوهشی نسبتا مفصل به قلم مجید بجنوردی از سید یعقوب انوار شیرازی، پدر عبدالله انوار، که از شخصیت های برجسته ی تاریخ معاصر ایران بودند جا گرفته که هم به شناخت خانواده انوار کمک خواهد کرد و هم از آنجاکه اسم یعقوب انوار در جای جای کتاب ذکر شده برای شناخت او کارآمد است. انتهای کتاب نیز گفت وگویی با دکتر مهدی محقق را پیرامون عبدالله انوار در بر دارد که از دوستان ده ساله ی استاد بوده است. عبدالله انوار در خانواده ای مذهبی سیاسی زاده شد. ایشان فرهنگ پژوه، کتاب شناس، نسخه پرداز و فهرست نویس کشورمان بود که همچون گنجینه ای برای فرهنگ و ادب ایران و تاریخ تهران به حساب می آمد.