فرانتـس فانـون در طـول زندگـی اش همـواره بـا برخـی متفکـران «بـزرگ» مدرنیته ی اروپایی، ازجمله هگل، مارکس، فروید، سارتر و مرلوپونتی، درگیر بود و ایده هـای آنـان را از رهگـذر مواجهه بـا وضعیت انسان زدایی شـده ای می آموخـت کـه نتیجه ی نژادپرسـتی و اسـتعمار بـود. پـروژه ی انسـان گرایانه ی فانـون شـامل فهـم و برانـدازی بخش هـای تفرقه انـداز و سلسـله مراتبی ای بـود کـه انسـان ها را تقسـیم بندی، جـدا و نابـود می کـرد. اگرچه اغلب از فانون به خاطر توصیف های قدرتمندش از درگیری خشونت آمیز با استعمار و منطق آن و به خاطر تجویزی که برای آن می کند یاد می شود، پروژه و مقصود فانون این بود که از مانویت، هم در شکل استعماری اش و هم در مقام واکنشی ضداستعماری، پا فراتر گذارد. ریشه های مانویت نژادی و استعماری را در عصر مدرن می توان در روشنگری اروپایی یافت که اروپا را کانون جهان و نویدبخش تابیدن نور به «مناطق دورافتاده» می دانست. کانت و هگل، هر دو، این اندیشه را بسط دادند. تفکر استعماری، از سفرنامه های قرن نوزدهم گرفته تا خدمات دولتی و روان شناختی قرن بیستم، برپایه ی مقوله های روشنگری بنا و در علم گرایی امپریال بزک شده بود. تلاش فانون برای فراتررفتن از مانویت او را وارد مجادله ی نوظهور پسااستعماری و بحث بر سر انقیاد و سوژگی، گفتمان و عاملیت، قدرت و هویت، و سنت و مدرنیته کرد. استفاده ی او از اصطلاحات «سیاه» و «سفید» و «بومی» و «مهاجر» تلاشی برای فهم آن ها است: نه برای تعریف خود از رهگذر آن ها، بلکه برای به چالش کشیدن و رخنه کردن در آن ها. کتاب پیش رو اثری است برای درک فهم فانون از جهان استعمار و مطالعه ی خشونت به عنوان نوعی پروبلماتیک در بستر نقد پرقدرت فانون از سیاست های متعصبانه ی ضدامپریالیستی و ناسیونالیستی. یکی از موضوعات مهمی که کتاب به آن پرداخته رفتن فانون به الجزایر است که در فصل چهارم مطرح شده؛ فصل های اول تا سوم بر موضوعاتی که در پوست سیاهِ فانون طرح و بسط داده شده متمرکز است و فصول پنج تا هشت به پروبلماتیک های پیرامون انقلاب ضداستعماری اشاره دارد.