گفت وگوهای جمهوری و قوانین کیکرو آشکارا تقلیدی از گفت و گوهای جمهوری و قوانین افلاطون است. ما در اینجا با شاگرد یا مقلد (کیکرو) و استاد یا مرجع (افلاطون) سروکار داریم، اما همه ی شاگردانِ یک استاد به یک میزان شاگردان خوبی نیستند و ازاین رو، نمی توان همه ی آن ها را به صرف اینکه شاگرد استادی بزرگ هستند جدی گرفت. جدیت کیکرو در مقام خطیبی برجسته هیچ گاه محل تردید نبوده است، اما از سده ی نوزدهم به بعد، شأن او به مثابه فیلسوفی تراز اول همواره با تردید مواجه گشته است. باید پرسید که آیا کیکرو را می توان شاگرد جدی افلاطون در نظر گرفت؟ تأمل در دقایق این دو دیالوگ ــ که البته به نحوی ناقص به دست ما رسیده اند ــ از جدیت کیکرو در مقام فیلسوفی سیاسی حکایت دارد. حملات کوبنده ی کیکرو به سیاست گریزی اپیکوری همواره، به نحوی استادانه و به شیوه ای سقراطی، با تجلیل از زندگی متأملانه تعدیل می شود. این دو دیالوگِ کیکرو، در کنار در باب وظایف او، می تواند نمودگار کوشش یک فیلسوف سیاسیِ سقراطی باشد که اختلافاتش با استادش منتج از زمینه ی متفاوتی است که در آن فلسفه ورزی می کند، اما غرض او با غرض استادش یکسان است: کوشش برای تداوم شیوه ی زندگی فلسفی در مجاورت، و از رهگذر تأمل در زندگی سیاسی.