کتاب نجات از مرگ مصنوعی

(خاطرات حبیبه جعفریان(1351));تهران یک تناقض بزرگ است. شهری است که همه چیزش غریب است. ساختمان هایش، رفتار مردمش، رانندگی اش (اگر خوب رانندگی کنید حتما تصادف می کنید)، اداراتش، فوتبالش، روزنامه هایش، قتل هایش، بازارِ هنرش... همه چیزش. اکران سینماها در تصرف فیلم هایی با پی رنگ های مبتذل و آبکی مثلث عشقی است، اما در بازار تره بار وقتی دارید سیب زمینی و پیاز توی نایلون می ریزید این شانس را دارید که والس شماره دو شوستاکوویچ را به همه ما شناساند تا آخرین نت از بلندگوها بشنوید و لذتی تام و تمام ببرید. در این شهر همه چیز به تئاتر پوچی (ابسورد) می ماند. مردم بعد از بازی فوتبالی که در آن باخته ایم به خیابان ها می ریزند و تا نیمه شب پایکوبی می کنند. و آدم حتی اگر نخواهد هر روز یاد ساموئل بکت می افتد. یک بار که در باغ کتاب تهران واقعا به تماشای یک اجرا از در انتظار گودو نشسته بودم شنیدم که آقایی پشت سرم در جواب خانمش که پرسید: «نویسنده این نمایش کیه؟ آدم معروفیه انگار»، قاطعانه گفت: «گابریل گارسیا مارکز».