کتاب ده بچه زنگی

درست هنگامی که جسد پیرمرد به درون خانه برده می شد، طوفان آغاز شد. بقیه در سرسرا ایستاده بودند. صدای شرشر باران به گوش می رسید. درحالی که بلور و آرمسترانگ با جسد از پله ها بالا می رفتند ورا کلایتورن ناگهان برگشت و به داخل اتاق خلوت ناهارخوری رفت. اتاق به همان صورت که آن را ترک کرده بودند به نظر می آمد. ظرف دسر، آماده و دست نخورده، در گوشه ای از میز قرار داشت. ورا به طرف میز رفت. یکی دو دقیقه ای آنجا بود که راجرز بی سروصدا وارد شد. وقتی ورا را دید یکه خورد. در چشمانش سؤالی خوانده می شد. سرانجام گفت: -آه خانم، من… من… آمدم که ببینم… ورا با صدای بلند خشنی که خودش هم از آن تعجب کرد گفت: -کاملاً حق داری راجرز، خودت نگاه کن. فقط هفت تا باقی مانده است… ژنرال مک آرتور را روی تختخواب گذاشتند. دکتر آرمسترانگ بعد از معاینۀ نهایی اتاق را ترک کرد و به طبقۀ پایین رفت. همه را در اتاق نشیمن یافت. دوشیزه برنت مشغول بافتنی بود. ورا کلایتورن کنار پنجره ایستاده بود و به باران می نگریست. بلور روی صندلی ای نشسته بود و دستانش را روی زانوانش گذاشته بود. لمبارد قرار نداشت و قدم می زد. قاضی وارگریو در انتهای اتاق در مبلی فرو رفته بود. چشمانش بسته بود. وقتی دکتر وارد اتاق شد چشمان قاضی باز شد. او با صدای نافذ صریحی پرسید: -خوب، دکتر؟ آرمسترانگ کاملاً رنگ پریده بود. گفت: -مسئلۀ حمله قلبی یا چیزی شبیه به آن مطرح نیست. ضربه ای با باتون یا چیزی شبیه به آن به پشت سر مک آرتور خورده است. زمزمه ای در اتاق برخاست. صدای روشن قاضی بار دیگر به گوش رسید: -سلاحی را که قتل با آن انجام گرفته پیدا کردید؟ -نه. -با این همه به چیزی که می گویید اطمینان دارید؟ -کاملاً اطمینان دارم…