کتاب هنر نقد هنری

 میان جذبه مذهب و زیبایی شناسی نوعی پیوند و همبستگی خانوادگی وجود دارد. هنر و مذهب، هر دو ابزار رسیدن به حالت های روحی مشابه هستند. (کلایو بل) و هنر زندگی نیست و نمی تواند مامای اجتماع باشد. هنر جادو نیست؛ یعنی ابزاری که هنرمند با آن با دیگران ارتباط برقرار کند یا احساسی را که داشته در دیگران برانگیزد. هنر نه ای است که دیگران در آن از احساس واقعی خود آگاه می شوند. (دبلیو اچ آدن) هنر تحمیل یک طرح خاص به تجربه است و لذت بردن زیبایی شناختی، در واقع شناختن این طرح است.

ن از این گونه تعریف ها به مقدار فراوان وجود دارد اگر مجموعه نظریات و اشارات فروید درباره هنر را یک جا گرد آوریم به این نتیجه می رسیم که فروید در هنر به چشم نوعی انسجام آفرینشگرانه اساس لذت بردن و اصول واقعیت نگاه می کرده است. برداشت هایی از این گونه به آن سبب است که هنر ماهیتی غافلگیر کننده و در عین حال ویران کننده دارد. نوعی کیمیاگری است و به شکلی حیرت انگیز گول می زند. بهترین نمونه های هنر، نه تنها تماشاگر را از واقعیت و حقیقت آگاه میکند بلکه آنها را ماهرانه نمایش می دهد، اما در بسیاری موارد، کار به این جا خاتمه نمی یابد؛ اغلب در هنر حقیقت و واقعیت شکل تو هم را به خود می گیرند و واقعیت با تصنع هنر در می آمیزد تا زیبا و لذت بردنی جلوه کند. از سوی دیگر، هنر آن چه را ذا تا و ماهیتا لذت بردنی نیست مانند شکل ها و فرم های ابتدایی یا خط و رنگ، با احساس در می آمیزد و لذت بردنی میکند. به بیان دیگر هنر این توانایی را دارد که هر چیز عادی و هر واقعیت ساده را چنان بفشارد که عصاره آن لذت بردنی باشد.