ضرب المثلی فرانسوی هست که می گوید: «کاش جوان می دانست و پیر می توانست.» هنگامی که به سنی می رسیم که می دانیم کارها را باید چگونه انجام داد -میان سالی- دیگر آن شوقی را که ما را به انجام آن کارها برمی انگیزد نداریم. رابرت لوییس استیونسون گفته است: «دانستن آنچه می خواهیم، این فقط آغاز خرد و پیری است.» من نمی دانم که آیا برونو می دانست چه می خواهد، اما می دانم که خرد را با شوق در هم آمیخته بود -او هرگز پیر نشد! آخرین کتاب های او را که در پنجاه سالگی نوشته شده بخوانید -سرشار از شورند! او استعارۀ جالبی دارد در مورد اینکه کشیش ها چگونه از روی زمین برداشته می شوند و خدایان چگونه سقوط می کنند و در هم شکسته می شوند. و انسان برای مدتی ترسان و لرزان روی زمین می ماند؛ هراسان از اینکه نمی داند چه کار کند، بی ملکوتی که او را راهنمایی کند. به معنایی تمام ستارگان ایمانش از ملکوت کلیسایی او رخت بربسته اند و اکنون باید برای خود قطب نمایی بیافریند. وقتی آثار این مردان را می خوانم سرمست می شوم! آن ها همان آنی را دارند که در نزد افلاطون یافته ام و در نزد بیکن می یابیم و در اینجا می یابم -دریافتن اینکه زندگی یک ماجراست فقط در صورتی که ماجرای تو باشد و نه ماجرای کسی دیگر که از تو استفاده می کند. زندگی یک ماجراست وقتی راهنمایی مردم دیگر را رها می کنی. ماجرایی است مانند اتومبیل رانی؛ فقط در صورتی یک ماجراست که خودت راننده باشی.