کتاب حاضر، داستان هاي ادي مرد اصلي کتاب و آني دختر جواني که ادي زندگي اش را از دست داد تا زندگي او را نجات دهد، دنبال مي کند. ادي ۸۳ ساله مرد موقري است که براي نجات جان آني لحظه اي ترديد نمي کند. در اين داستان آني به زندگي اش ادامه مي دهد و وقتي به نوبه خود به بهشت مي رود، با مردي که زندگي اش را نجات داد روبه رو مي شود. اينجاست که خواننده متوجه مي شود آني نيز در همان رويداد چيزهايي را از دست داده بود که بر زندگي اش اثر گذاشته است.

همه چیز معقول و منطقی می شود، اینکه سمیر چه کسی بود و چرا آن ها در این بیمارستان بودند. روح آنی داخل بدن دوران کودکی اش قرار داشت که روی تختخواب بیمارستان دراز کشیده بود و از میان چشمان دوران کودکی اش به بیرون نگاه می کرد. او پاهایش را تکان داد که جوراب های زرد بیمارستان را داشت. آنی زمزمه کرد: تو دکتر من بودی. سمیر گفت: صدات داره برمی گرده. آنی سرفه کرد و کوشید تا بار بیشتری به واژگانش بدهد. شبیه بچه ها هستم. تو به کندی توی بهشت حرکت می کنی. چرا دوباره دارم این رو زندگی می کنم؟ چون همه چیز به هم وصله. من وقتی بزرگ شدم، فهمیدم که چقدر خوش اقبال بودم. من مصمم شدم. مطالعه کردم. مدرسه ی عالی رفتم، بعدش هم رفتم دانشکده ی پزشکی و متخصص پیوند اعضا شدم. آنی چشم هایش را ریز کرد. پیوند اعضا؟ یه کلمه ی پر طمطراق برای باز اتصال اعضای بدنه. پس تو دستم رو نجات دادی؟ من و سه تا دکتر دیگه. تو فقط چند ساعت زمان داشتی. بعدش دیگه خیلی دیر می شد. آنی به آن عضو از بدنش زل زد که کوچک و بانداژ شده بود. او گفت: نمی تونم حادثه رو به یاد بیارم. کلش رو مسدود کردم. قابل فهمه. و من واقعاً متأسفم، اما تو رو یادم نمی آد. سمیر به نشانه ی بی تفاوتی شانه هایش را بالا انداخت. خیلی از بچه ها دکترهاشون یادشون نمی آد. اول از همه، دکترهایی که اون ها رو نجات دادن. آنی صورت آدم بزرگ سال مقابلش را بررسی کرد که غبغب بزرگ دوران میان سالی را داشت و شقیقه هایش با موهای خاکستری نقطه نقطه شده بود. او در چشمان تیره ی آن مرد سایه ی پسری را دید که بی پروا و بی توجه به عواقب بود. آنی پرسید: اگه اینجا واقعاً بهشته، چرا تو آدمی هستی که به پیشوازم اومدی؟ قرار نیست من خدا رو ببینم؟ یا مسیح رو؟ یا حداقل یکی رو که یادم بیاد؟ سمیر گفت: این قضیه به وقتش زود اتفاق می افته. اما پنج نفری که اول ملاقات می کنی به یه دلیلی انتخاب شدن. اون ها روی کره ی زمین یه جوری روی تو اثر گذاشتن. شاید می شناختی شون. شاید هم نمی شناختی. اگه نمی شناختم شون، چه جوری تونستن روی من اثر بگذارن؟ آه. سمیر به آرامی دستانش را به همدیگر زد. حالا وقت آموزشه. او دور تختخواب قدم زد و از میان پنجره به طرف بیرون نگاه کرد. آنی، یه چیزی رو بهم بگو. جهان با تولد تو شروع شد؟ البته که نه.