بسیار پیش می آمد که من ناگهان مورد لطف یا غضب مادرم قرار می گرفتم. گاهی حتی بدون کوچکترین علتی به من زل می زد و بعد با حالتی هیستریک گریه می کرد. این وضع را بخصوص هر سال در روز جشن تولدم داشتیم! اوایل که چیزی نمی فهمیدم و بزرگتر هم که شدم، با خودم فکر می کردم همه ی مادرها در چنین روزی دلتنگ می شوند؛ ولی مسئله این بود که او در روز تولد رویا یا برادرهایم دلتنگ نمی شد! من و گاهی هم فرهاد. فقط. اما تا پای غضب و گریه ی مادرم در میان بود، رویا هیچ مشکلی نداشت و تازه مرا با نگاهش سرزنش هم می کرد که تقصیر توست! ولی به محض این که لطفی از مادرم سر می زد و لبخندی نثارم می کرد، قهر و تهر رویا شروع می شد و آن وقت، وظیفه ی پدرم بود که نگذارد او ناراحت شود و برود موضوع را از دلش در آورد. همان تابستان، ما به کانادا رفتیم و دو ماه هم ماندیم. در واقع کارهای لندینگ مان را انجام دادیم. اواخر شهریور نتایج کنکور را اعلام کردند و ما در کانادا فهمیدیم که رویا در رشته ی پزشکی قبول شده است. آن وقت ها دو کنکور می دادند و شاگردهای درسخوان، دو جا هم قبول می شدند. رویا پزشکی سراسری کرمان قبول شد و پزشکی دانشگاه آزاد تهران. آن اتفاق بزرگ، قطعا مهاجرت ما به کانادا را تحت الشعاع قرار می داد. مخصوصا که رویا کاملا مصمم بود که برگردد و درسش را در ایران ادامه بدهد. آن قدر برای قبولی در آن رشته زحمت کشیده بود که حتی فکرش را هم نمی کرد که از آن صرف نظر کند و برنامه ای برای ادامه تحصیل، حتی در همان رشته، در کانادا بریزد. از طرف دیگر، پدرم هم باید برمی گشت تا ترتیب جمع کردن پول هایش را بدهد. از اول هم قرارمان بر همین بود که همگی با هم برویم ولی ما بمانیم و پدرم برگردد. لازم بود که پدرم خانه مان را بفروشد و دو ماشین مان را و همچنین تکه زمینی را که در اطراف تهران بود و از پدرش به ارث برده بود. باید به قول خودش، تمام پول هایش را یک کاسه می کرد. او همان سال بازنشسته می شد و باید کاهرهای مربوط به مستمری بازنشستگی اش را هم به انجام می رساند. اما اوضاع این طوری چرخید که رویا در چنان رشته ی درخشانی قبول شد و ناگهان گفت که تحت هیچ شرایطی، از آن صرف نظر نمی کند و ما باید برمی گشتیم. مادرم که موقع رفتن و در طول آن دو ماه، خیلی خوشحال و سبکبار به نظر می رسید، دوباره تلخ شد روی ترش کرد. اما چون پای رویا در میان بود و رویا کسی نبود که به خاطر اخم و تَخم مادرم کم بیاورد و از موضع خودش عقبگرد کند، مادرم هم تسلیم شد!