«لوون اشلی»، نویسنده ای است که با مشکلات مالی فراوانی دست و پنجه نرم می کند. روزی به او یک پیشنهاد فوق العاده داده می شود، «جرمی کرافورد»، شوهر نویسنده معروف «وریتی کرافورد» از لوون می خواهد تا کتاب های باقی مانده از یکسری آثار موفق که همسر آسیب دیده او قادر به اتمام آن نیست را به سرانجام برساند. لوون به خانه کرافورد می رود تا برای شروع کارش یادداشت ها و طرح های وریتی را بررسی کند که ناگهان دفترچه روزانه وریتی را می یابد، دفترچه یادداشتی که برای خواندن کسی نوشته نشده است. با خواندن این دفترچه لوون به رازی پی می برد که می تواند خانواده کرافورد را بهم بریزد و... .

فقط ۵ روز از اقامت من در این خانه می گذرد اما به نظر خودم این مدت به اندازه یک سال طول کشیده بود. به نظر می رسد که طول روزها در ورمونت طولانی تر از نیویورک است. صدای میرنا را قبل از ترک منزل شنیدم که به جرمی گفت که امروز وریتی تب داشته است و به همین دلیل او را از رختخواب بیرون نیاورده بود. از این بابت ناراحت نشدم چون در این حالت با حضور خود، او را ناراحت نکرده و یا شاهد حضور او و پرستارش از پنجره اتاق کار نبودم. جرمی روی ایوان پشتی بود. او به تنهایی روی یک صندلی گهواره ای نشسته بود اما به مدت ۱۰ دقیقه تکان نخورد. او کاملاً بی حرکت همان جا نشست! فقط تنها حرکت او این بود که هر چند لحظه یک بار به طور ناخودآگاه پلک می زد. مدتی بود که جرمی همانجا نشسته بود. ای کاش می دانستم چه افکاری از ذهن او می گذشتند. آیا به دخترانش فکر می کرد؟ شاید به همسرش وریتی فکر می کرد؟ آیا او به تغییرات ناگهانی در زندگی اش طی سال های گذشته فکر می کرد؟ طی چند روز گذشته صورتش را اصلاح نکرده بود، بنابراین اکنون ریش او کاملاً بلند شده بود. او حتی با این وضعیت هم خوش قیافه بود و این مقدار از ریش هم به اندازه ته ریش برازنده اش بود؛ اما مطمئن نبودم که اگر ریش او از این هم بلندتر بشود، ظاهرش چگونه خواهد بود. اندکی به جلو خم شدم؛ دستانم را به شکل مشت روی میز وریتی گذاشتم و سپس چانه ام را روی آن گذاشتم. از اینکه تکان خورده بودم، پشیمان شدم چون جرمی متوجه این حرکت شد و سرش را به سمت من چرخاند. نگاهم را به سمت دیگر چرخاندم و سعی کردم خود را مشغول نشان دهم؛ اما کاملاً بدیهی بود که مشغول نگاه کردن به او بودم! به همین دلیل فقط لبخند زدم.