کتاب خودم را می سفرم

کتاب «خودم را می‌سفرم» با ترجمه‌ی توفان گرگانی، اثری بسیار سودمند برای شناخت ژولیا کریستواست که با توجه به ساختار گفتگومحور کتاب و رویکرد جامع‌نگرانه ساموئل دوک به زندگی ژولیا کریستوا، «خودم را می‌سفرم» پیش از هر چیز اثری قابل‌اعتناست که به نیت شناخت زندگی و آثار این اندیشمند بزرگ معاصر تدارک دیده شده است. ژولیا کریستوا چنانچه خود نیز اشاره می‌کند، با «خودزندگی‌نامه‌نویسی» میانه‌ای نداشته و حتی آن را ژانری قلابی محسوب کرده، چگونه می‌توان جریان یک زندگی را در چارچوب یک حکایت قرار داد؟ از دیگر سو نسبت به زندگی‌نامه‌نویس‌ها هم بدبین بوده چراکه به زعم او به جای نورانداختن بر جاده‌های عبورناپذیر زندگی، روایت زندگی دیگران را بهانه‌ای برای بیان حرف‌های خود قرار می‌دهند! با چنین دیدگاهی یک روایت گفتگومحور از زندگی بیش از شیوه‌های دیگر می‌توانست پاسخگوی کنجکاوی‌هایی که درباره‌ی زندگی او وجود داشته باشد. پس رودرروی ساموئل دوک نشسته تا در رهگذر پرسش‌های او به بازبینی قریب به سه‌چهارم یک قرن که زندگی او در آن جریان داشته بپردازد. او در این گفتگو برای نخستین بار جنبه‌های ناگفته‌ی خصوصی زندگی‌اش را عیان می‌کند. خود او این گفتگو را همچون سفری می‌داند که خواننده با شرکت در آن همسفر دختری می‌شود که در بلغارستان به دنیا آمده و بالیده، سپس با کشف پاریس و افق‌های تازه از زیستن و اندیشیدن به بلوغ فکری رسیده، اروپای پس از سال‌های جنگ را دیده، دوران اوج‌گرفتن کمونیسم، لیبرالیسم و روزگار جهانی‌شدن را از نزدیک تجربه کرده و در این بین همچون هر انسانی در نقش‌های معشوق، همسر و مادر نیز ظاهر شده است. ساختار گفتگومحور کتاب و برگردان خوب مترجم به فارسی، متنی روان و خوشخوان و همه‌فهم را در اختیار مخاطبان قرار داده است.