خشونت شامل نابودی فرهنگ ها، فضاها و ضرب آهنگ هایی می شود که زندگی یک شخص را شکل می دهند. به نقل از آرنت، تنها چیزی که از خشونت حاصل می شود نوعی وضعیت بی جهان بودن است. همان طور که زیگومنت باومن گفته، این موضوع هیچ جا بیش از وضعیت اسفناک پناه جویانی که از یک ویرانی غیر قابل تصور می گریزند آشکار نیست، در بیشتر مواقع این ویرانی، ویرانیِ تمام چیزهایی است که پناه جویان آرزوی بازگشت به آن را دارند. این حقیقت دارد که مصیبت پناه جویان محدودیت همدلی جوامع دیگر نسبت به غریبه ها را آشکار می سازد. اما دوران معاصر، مخصوصاً، آشکارا نشان می دهد که فرصت طلبان سیاسی چگونه افراد آسیب پذیر را در مقصد مورد نظرشان در مقابل متزلزل ترین کارگران قرار می دهند، بنابراین وضعیت سیاسی واقعاً مسمومی به وجود می آید که زبان امنیت، چه فیزیکی و چه اقتصادی، در آن به عنوان یک بازی بده بستان ارائه می شود و از نگرانی های اخلاقی و بشردوستانه پیشی می گیرد. بنابراین آنچه در حاشیه باقی می ماند فرصتی برای روابط متقابل و همیارانه بر مبنای آسیب پذیری دو طرفه است. سیاسی سازی آشکار خشونت می تواند شکل های خاصی از آن را برای مصرف عامه عقلانی و قابل تحمل سازد. همان طور که گایاتری چاکراورتی اِسپیواک می گوید، این موضوع به هیچ وجه از سیاست هویت جدا نیست. در واقع خشونت می تواند متشکل از فرایندهای تحقیرآمیزی باشد که هدف از آن ها تهی ساختن زندگی ها و شیوه های زندگی از امنیت و حقوق حقه است. این خشونت برخی افراد را به عنوان افراد ذاتاً پست، دورانداختنی و بی ارزش، از افراد دیگر متمایز می کند. همچنین خشونت اغلب می تواند در چهارچوب های قانونی اعمال شود که در این صورت قانون، به جای حفاظت از حقوق مردم، قانونی سازی تمام شیوه های تعرض سیستماتیک یا آشکار را به نام نظم ممکن می سازد. این موضوع نیازمند درکی بهتر از آن چیزی است که ما از عدالت منظور می کنیم، مخصوصاً زمانی که تلاش می کنیم از ساختار شکننده ی دموکراسی محافظت نماییم.