داشتیم به مراحل پایانی توافق نامه ایران نزدیک می شدیم، اعضای تیم هیئت امریکایی پانزده نفری بودیم، همگی در اتاق کنفرانس خودمان در هتل کوبورگ و شهر وین جمع شدیم، انگار قرار بود با هم در یک فیلم سینمایی بازی کنیم. اسم این فیلم سینمایی را گذاشته بودیم روابط کوبورگ. تد دنسون گزینه خوبی برای ایفای نقش وزیر کری بود. خاویر باردم در فیلم جایی برای پیرمردها نیست با نماینده وزیر انرژی ارنست مونیز مو نمی زد. کوین کلاین -البته نسخه سبیلوی اش- می توانست به جای بیل برنز بازی کند. مکاولی کالکین بازیگر تنها در خانه انتخاب بی نظیری برای ایفای نقش جیک سالیوان بود، او رفیق شفیق برنز در مذاکرات محرمانه با ایران بود. به من هم گفتند که بهترین گزینه برای ایفای نقش من مریل استریپ در فیلم شیطان پردا می پوشد است، هر چند از نظر خود تنها وجه تشابه ما سبک موهایمان بود، از نظر خودم هیچ شباهتی بین شخصیت من و بانوی اژدها صفتی که استریپ در فلیم نقش او را بازی می کرد وجود نداشت. گویی فیلم سینمایی که ما قرار بود در آن ایفای نقش کنیم از آن دست فیلم های کلاسیک بود که همه جور شخصیتی درش یافت می شد، از گاو صندوق دزدها گرفته تا رانندگان فراری، متخصصان مواد منفجره و غیره. ولی ما فقط یک مشت متخصص انرژی هسته ای، وکیل و دیپلمات بودیم. شاید حال و هوای شهر وین بود که باعث شده بود چنین افکاری به سرمان بزند. شهر وین شبیه صحنه های فیلم های سینمایی بود، انگار داری از نزدیک فیلم مرد سوم را تماشا می کنی یا این که در حال و هوای یکی از فیلم های اُرسون ولز و در شهر وین بعد از جنگ، مملو از توطئه و دسیسه زندگی می کنی. هر چند هم اکنون نیز شهر وین پر است از جاسوس، فتنه های سیاسی و توطئه هایی که همگی درباره آن ها چیزهایی شنیده ایم، انگار همه جا ما را تحت نظر داشتند. من و همتای انگلیسی ام راجع به تعداد سانتریفیوژهایی که ایران طبق توافق نامه می توانست داشته باشد با هم صحبت کردیم، گفتگوهایی که با رد و بدل کردن اسناد پشت در خروجی بالکن اتاقم صورت می گرفت.