داستان این کتاب در یکی از کشورهای آمریکای لاتین اتفاق می افتد. در مکانی پر از فساد و تباهی، هرج و مرج، و وفور گناه فیزیکی. جنازه ی دیکتاتوری در کاخ عظیم و چپاول شده اش پیدا می شود. انقلابیون سیل آسا به کاخ سرازیر شده و جنازه ی تباه شده را در حالی پیدا می کنند که در زمانی بین حال و گذشته و به شکلی گنگ غوطه ور است. زمان حالی که گم و ضایع شده و گذشته ای غیر قابل تصور از شلوغی کاخ از وزرای دیکتاتور، محافظین، و خدمتکاران که وی را در موضع قدرت معتدل نگه می داشتند و هم چنین ایلی از زن و بچه ها. اتمسفری رویایی که به رویایی شبانه شبیه بود؛ حقیقتی تکان دهنده با احساسی عینی و فی الواقع باورنکردنی. زمان در این داستان نقطه ای است مدرن، گرچه نامعین. نیروهای نظامی و جمعی از ملیت های مختلف در داستان حضور دارند. سفیران کشورهایی چون آمریکا با نام های مختلفی چون ویلسون (Wilson) در داستان رفت و آمد می کنند و گاهی پاپ پیام هایی اندرزگونه می فرستد. حاکم مطلق العنان دیکتاتوری است که ابتدا میان مردم کشورش، مردمی که عاشق او هستند، حضوری مسیح وار دارد. او که چون رویا میان مردم ظاهر می شود. با آزادی کامل، بدون محافظ و بی واهمه با هم پالکی هایش قدم می زند، بعدها با اعمال بی رویه (قانون ـ دیکتاتوری) و با سخت گیری های بیش تر محکوم می شود، می ترسد و تنها به هنگامی از کاخ بیرون می رود که گارد فشرده ای از محافظین در اتومبیل های ضد گلوله همراهی اش می کنند. حضورش بر بالکن کاخ ریاست جمهوری با اسکورتی از محافظین است. در او شخصیت دوگانه ی موجودی کشف می گردد که بدل اش حضوری آشنا تر از او دارد؛ بدلی که چون او لباس می پوشد و به مکان هایی فرستاده می شود که مردم گمان حضور او را دارند تا ترورش کنند، و این بدل است که کشته می شود نه "پدرسالار".