وقتی صبح چشمانم را باز کردم، یک چیزی فرق داشت. نور بود. هنوز همان نور ضعیفی بود که یک روز ابری در جنگل دیده میشد اما به گونه ای شفاف تر بود من متوجه شدم دیگر مهی وجود ندارد که پنجره ام را تیره و تار کند. پریدم تا بیرون را نگاه کنم و بعد غرولند کردم لایه ی ضخیمی از برف حیاط را پوشانده بود برف روی سقف ماشینم نشسته بود و جاده را به رنگ سفید در آورده بود اما این بدترین قسمتش نبود. تمام باران دیروز یخ زده بود و با اشکال عجیبی از قندیلها درختها را پوشانده بود و جاده را به طرز وحشتناکی لیز کرده بود من حتی موقع راه رفتن روی زمین خشک هم مشکل افتادن داشتم با خودم فکر کردم شاید اگر الان به رختخواب برگردم جایم امن تر از آن بیرون باشد. قبل از اینکه از پله ها پایین بیایم چارلی به محل کارش رفته بود. زندگی با چارلی تا حد زیادی به تنها زندگی کردن در خانه ی شخصی خودم شباهت داشت. اما به جای اینکه احساس تنهایی کنم از آن لذت میبردم به سرعت یک کاسه غلات و مقداری آب پرتغال پاکتی خوردم برای رفتن به مدرسه هیجان داشتم و این من را نگران میکرد من میدانستم این هیجان به خاطر حضور در محیط آموزشی یا دیدن دوستان جدیدم نبود. اگر میخواستم با خودم صادق باشم میگفتم به مدرسه رفتن اشتیاق دارم چون ادیس کالین را میدیدم و این خیلی خیلی احمقانه بود.