اگر کسی بپذیرد که الف از به بهتر است، دیگر نمی تواند نگرش مبتنی بر سر جمع کلی خوشحالی را، که الف و ب را یکسان می داند، بپذیرد. چنین فردی سیاست هایی را بر می گزیند که سطح (یعنی میانگین) خوشحالی را افزایش می دهند؛ نه صرفاً) مقدار (یعنی سرجمع کلی آن را یکی از پیامدهای عملی این نگرش سیاست های تنظیم خانواده است که از افراد میخواهد به جای افزایش تعداد فرزندانشان به فکر افزایش سطح خوشحالی آن ها باشند. بنابراین ظاهراً پیامدهای عملی این دو نگرش بسیار با هم متفاوت اند و تفاوتی که به آن اشاره شد تنها یکی از آن تفاوت هاست (60) 2012 Done)‏

اما منظور فایده گرایان نخستین از بیشینه سازی»، «بیشینه سازی سرجمع کلی خیر است یا بیشینه سازی میانگین خیر؟ یافتن پاسخ این پرسش در آثار بنتم و میل، بسیار دشوار است زیرا آنها این مسئله را به طور واضح و متمایزی مطرح نکرده اند و گویا بر تفاسیر احتمالی ممکن بر آن آگاه نبودند، اما سیجویک هم مستقیماً این موضوع را مطرح میکند و هم به غفلت فیلسوفان فایده گرای پیش از خود نسبت به این مسئله اشاره میکند. او این مسئله را به طور ملموس، در مورد افزایش جمعیت و در نتیجه افزایش سطح فایده از طریق افزایش تعداد مردم مطرح می کند.

بنابراین، اگر میانگین خوشحالی آدمیان را کمیتی مثبت بدانیم دیگر] ظاهراً واضح است که فایده گرایی از ما میخواهد مشروط به عدم کاهش میانگین خوشحالی، تعداد افرادی را که از آن برخوردارند تا آنجا که ممکن است افزایش دهیم. اما اگر بتوانیم پیش بینی کنیم که افزایش تعداد به کاهش میانگین خوشحالی منجر می شود یا برعکس یعنی کاهش تعداد به افزایش میانگین خوشحالی منجر می شود، مسئله ای مطرح می شود که نه تنها هرگز اشاره ای رسمی به آن نشده است بلکه کلاً بسیاری از فایده گرایان از آن غافل بوده اند زیرا اگر بخواهیم با استفاده از فایده گرایی به عنوان غایت نهایی اعمال [مان، برای خوشحالی همگان نسخه بپیچیم و نه صرفاً خوشحالی یک فرد خاص مگر هنگامی که خوشحالی آن فرد به عنوان مؤلفه ای برای سنجش خوشحالی کل افراد در نظر گرفته شود نتیجه آن خواهد بود که اگر جمعیت افزوده شده، کلا از خوشحالی بیشتری برخوردار شوند آنگاه باید خوشحالی افراد اضافه شده را از خوشحالی از دست رفته بقیه افراد با ارزشتر بدانیم