راوی داستان مردی است که در یک اتاق خالی و تنها روی تختی دراز کشیده و مرگش را لحظه شماری می کند؛ چرا که با مشاهدة نشانه هایی، احساس می کند به زودی خواهد مرد، خودش هم نمی داند که چگونه و به وسیلة چه کسی به آن اتاق آورده شده است. تصور می کند شاید در جایی ضربه ای به سرش خورده است و به یکباره بیهوش شده و کسی او را به این اتاق آورده است. هر از گاهی خاطراتی از زندگی اش را به یاد می آورد. خدمتکار خانمی دارد که موقع غذا خوردن، غذای او را روی میزی درون اتاق نزدیک در می گذارد، بدون این که خودش وارد اتاق شود و راوی نیز با عصایی که در دستش دارد، آن را به میز چرخداری که غذا روی آن گذاشته می شود، قلاب می کند و میز را به سمت خود می کشد. او برای این که این دورة انتظار برای مرگ را به راحتی طی کند، سعی می کند داستان هایی برای خودش تعریف کند و هرجا که داستان ها به نقطه های حساس می رسد، آنها را رها می کند و سراغ اتفاقاتی می رود که در اطرافش در حال به وقوع پیوستن هستند. مثلا از پنجرة اتاقش چشم به بیرون می دوزد، ابرها را نگاه و دربارة ستاره ها فکر می کند، یا به پنجرة همسایه هایی که روبه روی اتاق او هستند و سعی می کند با اتفاقاتی که داخل آن خانه ها می گذرد، خودش را مشغول سازد. داستان حاضر اثر «ساموئل بکت» (۱۹۰۶-۱۹۸۹ م) ـ نویسندة برجستة فرانسوی ـ است.