به علاوه زبان این امکان را فراهم میکند که جهانهای ممکن و البته ساختگی یا دروغ را بسازیم و بی آن که به چیزی یا مقوله ای در جهان بیرون ارجاع دهیم از طریق ارجاع درون جهان ممکن که با کلام یا کلام و دیگر نظام های نشانه ای ساخته شده است انسجام درون چنان جهانی را حفظ کنیم. ارجاع درون متنی ساده ترین ساز و کار زبانی است که انسجام دنیاهای داستانی و دراماتیک و اینجا و اکنون و من و توی این دنیاها را در ساختی منسجم تا پایان حفظ میکند بی آن که اصولا ما به ازای بیرونی برای هیچ یک از آنها وجود داشته باشد یا در مواردی مثل آلیس از درون آیینه اصولا منطقی چون منطق جهان زیسته در آن حاکم باشد. به علاوه، چنان که پیشتر نیز گفته شد زبان دارای سازو کارهایی است که الزاما منطقيون و معنی شناسان اثبات گرا آرام از کنار آنها می گذرند. استعاره مجاز کنایه ابهام و ایهام و غیره همه ترفندهایی هستند که در بافت ارتباطی نه تنها معنا دارند بلکه معنا را پیچیده و چند بعدی و نا ایستا میکنند و در همان حال با هیچ استدلال از نوع منطقی آن در باب ارجاع مقوله ای و دلالت به اصطلاح مصداقی و غیره سنخیتی ندارند. فکر کنید در همان گفتگویی که ذکر آن رفت به دوستم که میرسم بگویم «خوبی کتاب؟» و دوستم برای مثال بگوید کتاب خودتی». این کدام مصداق کتاب است که ما از آن سخن می گوییم؟ حال اگر مثلا بگویم «چطوری لوله ی پلیکا؟» چه به نظر شما حرف بی معنایی زده ام؟ این مجموعه ی بافت