کتاب در قند هندوانه نشر کوله پشتی

شبِ معرکه ای بود و ستاره های قرمز می درخشیدند. از کنارِ کارگاهِ هندوانه گذشتم. ما در آن جا از هندوانه قند می گیریم. آب هندوانه را می گیریم و آن قدر حرارتش می دهیم تا فقط قندِ آن باقی بماند و بعد آن را به شکلِ چیزی درمی آوریم که داریم: زندگی مان. روی نیمکتی نزدیکِ رودخانه نشستم. پائولین باعث شده بود به ببرها فکر کنم. نشستم و به آن ها فکر کردم، به این که چطور پدر و مادرم را کشتند و خوردند! با همدیگر در کلبه ای کنارِ رودخانه زندگی می کردیم. پدرم هندوانه می کاشت و مادرم نان می پخت. من به مدرسه می رفتم. نُه سالم بود و در درسِ حساب مشکل داشتم. یک روزصبح، وقتی صبحانه می خوردیم، ببرها به داخلِ کلبه آمدند و پیش از آن که پدرم بتواند اسلحه ای بردارد، پدر و مادرم را کشتند. پدر و مادرم حتا فرصت نکردند چیزی بگویند. من هنوز قاشقی را که داشتم با آن حریره ذرت می خوردم دستم بود. یکی از ببرها گفت: «نترس. با تو کاری نداریم. ما با بچه ها کاری نداریم. فقط همون جایی که هستی بشین، بعد می آییم برات قصه می گیم.» یکی از ببرها شروع به خوردنِ مادرم کرد. تکه ای از بازویش را کند و جوید. «چه جور قصه ای دوست داری بشنوی؟ یه قصه خوب راجع به یه خرگوش بلدم.» گفتم: «نمی خوام قصه بشنوم.»