کتاب آینده باز است اثر کارل پوپر. ترجمه عباس باقری. نشر علم منتشر شده است.
این کتاب شامل گفت و شنودی است که "کارل پوپر" و "کنراد لورنتز" روز بیست و یکم فوریه 1983.... در برابر دوربین های تلویزیون انجام دادند. این گفت و گو نمایانگر نزدیکی جهان های این دو دانشمند است. "پوپر که در سال 1920 و لورنتز که در سال 1903 هر دو در وین زاده شدند دوستان دوران کودکی یکدیگرند. این دو دانشمند در کار علمی خود راه های کاملا متفاوتی را پیمودند و از یکدیگر دور افتادند. ده ها سال بعد، در یک برخورد علمی، کارل پوپر، گذشته مشترکشان را به کنراد لورنتز یادآور شد: "هی کنراد، منم، کارل..." همگونی چشمگیر کشفیات و اعتقادهایی که هر دو دانشمند در طول زندگی خود به آنها دست یافته اند، رابطه ای با همبستگی های پیشین آنها ندارد. این همگونی دلیل آشکار تلاقی اندیشه های علمی و اندیشه فلسفی در این قرن است... [این گفت و شنود] وجود اختلاف هایی را نیز نشان می دهد: از جمله در مورد مسئله شکل ها و فرضیه ها، و از آن بیشتر درباره چشم اندازهای آینده بشریت: لورنتز با وجود ادعای خوشبینی خود، هشداری هم می دهد؛ پوپر که می گوید ما هیچ نمی دانیم خود را مفسری انتقادی می داند، در عین حال اساسا عقیده دارد که جهان ما "بهترین جهان شناخته شده تا امروز و در جست و جوی دشوار جهانی باز هم بهتر است". اما این دو انسان بزرگ در یک نقطه توافق دارند: اعتقاد به این که چشم اندازهای زیست شناختی و عقلانی گشوده اند. نادرست تر از سخن بن عقبه که "همه چیز در گذشته وجود داشته" چیزی نیست، خلاف آن درست است که "هیچ چیز هرگز وجود نداشته است".