ارزش ممتاز و متمایز انسان و اکسیر شفابخش او، در آفرینندگی و تخیل خلاق اوست؛ ساحتی که هنر به سادگی در آن ورود می کند و به خلق و آفرینش می پردازد. ازاین روست که روان تحلیل گران هنر را پلی بین هشیار و ناهشیار می دانند و عصب شناسان آن را نیروی یکپارچگی عملکرد نیم کره ی راست و چپ مغز می شناسند و هنردرمان گران وحدت مدار نیز هنر را برانگیزاننده ی توجه و اتصالی عاشقانه برای حضور وحدانی می دانند. نیاز به هنر امری همگانی است و همه ی افراد با هر ویژگی نیاز به آن دارند تا روان خود را از آشفتگی و فشار زندگی روزمره به آرامش و انسجام برسانند و از نیروی والایش گر و شفابخش آن بهره گیرند. هنردرمانی شیوه ای از روان درمانی است که امکان ابراز هیجانات و معالجه از طریق بیان غیرکلامی را فراهم می آورد. کودکان برخلاف اکثر بزرگسالان، اغلب به راحتی قادر به توصیف خود به صورت کلامی نیستند. از طرفی بزرگسالان ممکن است از کلمات برای فاصله انداختن میان خود و هیجانات شان و عقلانی کردن این هیجانات، استفاده کنند. مراجعانی که به یک هنردرمان گر ارجاع داده می شوند، لازم نیست که از قبل تجربه یا مهارت هنری داشته باشند؛ هنردرمانی به مراجعان کمک می کند تا موانع دشواری را که در مسیر بیان درونیات آن ها وجود دارد، با استفاده از موضوعات هنری ساده از میان بردارند. کتاب حاضر به اختصار و دقت تاریخچه و سیر هنردرمانی را در کشورهای پیشرو و همین طور تحول هنردرمانی را از آغاز تاکنون پی گرفته و مهم تر از آن فرآیند هنردرمانی خلاق و روان درمانی هنری را با مثال هایی روشن توضیح می دهد.