چنان که گویی فقر نشانه عیبی درونی است - یا گاهی آن را در پس ترحم و دلسوزی پنهان میکنند. حتی آنها که کاملا فقیر محسوب نمی شوند از فقرا متنفرند، تا حدی بدین سبب که در سیمای فقرا تصویری از چیزی را می بینند که ای بسا به زودی بدان بدل شوند. آنچه در پس فرمهای مختلف نفرت از فقرا قرار دارد ترس است، زیرا فقرا عامل تهدیدی مستقیم برای مالکیت اند - نه تنها از این رو که فاقد ثروت اند و شاید. همانند ژان والژان شریف حتی محق به ربودن آن تلقی شوند، بلکه بدین سبب که از قدرت تضعیف و برانداختن جمهوری مالکیت نیز برخوردارند. آدولف تی یرا در یکی از جلسات مجلس ملی فرانسه به سال ۱۸۵۰ اظهار داشت: «چیزی که ما خواستار طرد آن هستیم نه مردم بلکه انبوه خلق پست و فرومایه است.» تی پر چنین ادامه می دهد که انبوه خلق خطرناک است و باید به اتکای قانون طرد شود زیرا به غایت متحرک و تجسم و فراچنگ آوردنش در مقام ابژه یکپارچه فرمانروایی ناممکن است. هر مصداقی چنین از تنفر و ترس را باید به شیوه ای وارونه (۵۴)

خواند، یعنی به منزله تأیید یا دست کم تشخیص، قدرت فقرا. به موازات تاریخچه مانورهای عملی - ایجاد تفرقه میان فقرا، محروم سازی آنها از ابزارهای کنش و بیان و قس على هذا - شاهد خط طولانی مشابهی از تلاش های ایدئولوژیک برای رام کردن تحلیل بردن و خنثی سازی قدرت فقرا هستیم. جالب توجه است که بسیاری از این اقدامات در بستر الهیات و آموزه های مسیحی صورت گرفته است چه بسا دقیقاً بدین سبب که تهدید ناشی از فقرا برای استیلای مالکیت در چارچوب مسیحیت با شدت تمام تجربه شده است. پاپ بندیکت شانزدهم در اعلامیه سال ۲۰۰۶ خود به نام خدا عشق است " مستقیماً در پی به چالش کشیدن پایه های دینی قدرت فقرا و راز واره سازی ایدئولوژیک آن است. او ادعا دارد که احکام رسولان در خصوص به اشتراک نهادن همه چیز در دنیای مدرن غیر عملی است و همچنین اجتماع مسیحی باید به عوض این که درگیر این دست پرسش ها در خصوص عدالت اجتماعی شود حل و فصل آنها را به حکومت ها واگذار کند.