ایوان تورگنیف نوولای یادداشت های آدم زیادی را با ساختاری کلاسیک و در فضای رئالیسم نوشت و بر معنای «آدم زیادی» از نگاه فردی و اجتماعی دست گذاشت. آدم زیادی به معنای آن کسی است که خود را در جهان مادی و واقعیت پیرامونش، بیگانه می بیند و نبودن خود را بر حضور مداوم ترجیح می دهد. داستان در واقعیتی غم آلود پیچ وتاب می خورد و در رؤیای عشقی ناممکن در تیرگی فرو می رود. یادداشت های آدم زیادی روایت مردی سرگشته در عشق است که ناامید از آینده در گرداب مرگ تقلا می کند. او که راهی جز ازدست دادن معشوقش نمی بیند، پس می نشیند تا همه چیز از دست برود. توصیف دقیق از لحظه های پراکنده از دلدادگی و استیصال، خاطرۀ یک گردش نسبتاً طولانی و غروبی که ناگهان همه چیز را در داستان دربرمی گیرد، با تمام شاعرانگی، نقطۀ فروپاشی داستان است. هیچ تعلیقی در داستان وجود ندارد جز اینکه راوی در انزوایی عمیق انتظار می کشد و به همه چیز بدبین است. مردی که گذشتۀ تلخش و افکار بی شمارش را در چمدانی کوچک با خود به شهری پیرامون یک کوه می برد تا کارهای پیش پاافتاده ای را انجام دهد. در این سفر او عاشق می شود و کم کم زندگی بیمارگونه اش دستخوش بی مهری های ممتد و رهاشدگی های هولناک می شود. او درمی یابد زندگی اش با ناکامی های پی درپی پیوند خورده است. در این داستان، ایوان تورگنیف موبه مو بر احساسات پرشور انسانی، بی تابی ها، غم ها و خوشی هایی که کوتاه و در گذرند، دست می گذارد و با شرح طولانی هر کدام خواننده را در فضایی گره خورده با عجیب ترین توصیف هایش از لحظه رها می کند. یادداشت های آدم زیادی از داستان های مهم ادبیات روسیه است. نثر این نویسنده بر شعر روسیه و رمان نویسی غربی هم بسیار اثرگذار بود.