سهروردی، حکمت خسروانی را به حکمت اشراقی بدل کرد و این حکمت برآمده را با فلسفه ولایت باطنی تشیع درهم آمیخت و در فلسفه به همان نتیجه ای رسید که فردوسی در شعر به آن رسیده بود؛ یعنی تطابق و تلاقی نور فره ایزدی در نظام شهریاری حکمت خسروانی با نور ولایت معصومین (ع) در شیعه امامیه. در پایان هم جان خود را به پای همین عقاید بر باد داد. ابراز عقیده بی پرده وی در بیان حکمت باطنی در برابر عموم، موجب بروز دشمنان فراوانی شد که عموما از میان علمای قشری مذاهب اربعه اهل سنت و اشعری مسلک بودند. سرانجام همین علما به دستاویز آنکه وی سخنانی برخلاف اصول دین می گوید، از «صلاح الدین ایوبی» که شدیدا مخالف شیعیان بود، خواستند که شیخ اشراق را اعدام کند. در این کتاب چگونگی تجلی حکمت خسروانی در فلسفه اشراق بررسی می شود.