اما کمال گرای پرشور یکراست میرود سر اصل مطلب و میگوید «این روش جواب نمیده ایده دیگه ای دارین؟» کمال گرایان پرشور خیلی سرراست و شفاف حرف میزنند؛ این یک جور قدرت است.

بر خلاف کمال گرایان کلاسیک که همیشه خودشان را یک شکل نشان می دهند. کمال گرایان پرشور خیلی غافلگیر کننده اند؛ بعضی شان کنترل خیلی زیادی روی خودشان دارند و بعضی دیگر کله شق هستند مثلاً سر کاریکهو عصبانی میشوند یا تصمیم های تکانه ای از روی عصبانیت میگیرند. اخلاق کاری عجیبشان بیشتر مثل یک حکم اجباری است و میتواند تأثیر زیادی روی سلامت جسمی و عاطفی و کیفیت روابطشان با دیگران بگذارد.

کمال گرایان پرشوری که هنوز یاد نگرفته اند کمال گرایی شان را مدیریت کنند. احتمالاً به اطرافیان خود آسیب عاطفی میزنند همان طور که آدم های شاد می توانند انرژی شان را به دیگران منتقل کنند کمال گرای پرشور هم می تواند انرژی خیلی سنگینی به اطرافیانش بدهد. چون این افراد کمال گرایی شان را به دیگران هم تحمیل میکنند مقاومت در برابر جذبه شان خیلی سخت است. خیلی از آدم های سالم در مواجهه با کمال گرایان پرشور و افراطی در محیط کار یا روابط شخصی)، بعد از مدتی خسته میشوند و ترکشان می کنند. اشتباه برداشت نکنید عصبانیت به خودی خود اشکالی ندارد. عصبانیت نیرویی قوی سالم ضروری و انگیزه بخش است. اما وقتی مشکل ساز میشود که از آن برای آسیب زدن به خودتان یا دیگران استفاده کنید؛ همان کاری که خیلی از کمال گرایان پرشور خودآگاه یا ناخودآگاه انجام میدهند. کمال گرایان پرشور بیشتر از هر نوع دیگری برای تعریف موفقیتشان به خروجی فرآیند وابسته اند. اگر کمال گرای پرشور نتواند به هدفی برسد یا آن تصور بی نقصی که از رسیدن به هدفش داشته محقق نشود، کل تلاشش را بیهوده می داند. کمال گرایان پرشور هیچ دستاورد مفیدی در مسیر نمی بینند؛ مثلاً اینکه چه درسهایی گرفته اند تا وقتی به هدف نهایی شان نرسند، تلاششان کاملا بیخودی است. شاید بقیه بخواهند کمکشان کنند و دیدگاه شان را تغییر دهند. مثلاً شاید بگویند متأسفم که مزایده رو باختی ولی عوضش ارتباطهای بیشتری ساختی که میتونه بعداً باعث پروژه های بیشتر بشه، مگه نه؟»