تجربه ی ما از آگاهی چنان در تاروپودمان تنیده است که به ندرت درک می کنیم چیزی مرموز و معماگونه درحال رخ دادن است. آگاهی «خودِ تجربه» است. ازاین رو، پرسش عمیقی را که همواره به ما زل زده است به سادگی نادیده می گیریم: چگونه توده ای مادّه می تواند آگاه باشد؟ گاه فرض می کنیم وجود آگاهی بدیهی یا نتیجه ی ناگزیر پیچیدگی های حیات است. اما اگر دقیق تر بررسی کنیم، درمی یابیم آگاهی یکی از عجیب ترین جنبه های واقعیت است. تلاش نویسنده ی این کتاب، که هم در زمینه ی آگاهی تحقیقات نظری می کند و هم دستی در مدیتیشن و توجه آگاهی دارد، زیروروکردن برخی پیش فرض های رایج درباره ی جایگاه آگاهی در جهانی است که در آن زندگی می کنیم. او با تمرکز بر دو پرسش کار را آغاز می کند: در ارگانیسمی که می دانیم تجربه ی آگاهانه دارد، چه شواهدی را می توانیم از «بیرون» شناسایی کنیم که نشانه ای از وجود آگاهی باشد؟ و دیگر اینکه، آیا وجود آگاهی برای تبیین رفتارهای ما ضروری است؟ او در ادامه از دیدگاهی دفاع می کند که طبق آن، آگاهی جزو کیفیات بنیادی مادّه است و در نتیجه پایه ای ترین جزء سازنده ی مادّه نیز از سطحی از تجربه ی آگاهانه برخوردار است. او می کوشد این نسخه از همه جان پنداری را تقویت کند و به برخی از نقدهای وارد بر آن پاسخ گوید.