افسانه ی هزارساله ی بردگی آنجیو و زوشیو، که با داستان سانشوی مباشر اوگای موری در سال ۱۹۱۵ و فیلم کنجی میزوگوچی در سال ۱۹۵۴ شناخته شد، نه فقط به خاطر پیشینه ی دورودرازش بلکه به خاطر سازگاریش با قرن ها بازنگری و بازگویی در مرکز توجه بوده است. با طیب خاطر می توان گفت که اگر اوگای موری این افسانه را در قالب نثر امروزی نمی ریخت، میزوگوچی آن را در هیئت فیلم بازگو نمی کرد. سانشوی مباشر رمانس جدایی و میل به رجعت است، میلی که این افسانه را در قرن بیستم به سمت دو بازگویی با سبک های مختلف سوق داده، یکی سنتی و دیگری مدرن؛ زیرا هر دو، یعنی افسانه ی پریان و ملودرام، درباره ی مراحل گذار زندگی افراد در نقش اعضای خانواده، پیش فرض های مشترکی دارند. همه ی نسخه ها از تبعید سیاسی می آغازند؛ بنابراین، جای تعجبی ندارد که سیاستْ داستان را در راستای اهداف خود به خدمت گرفته باشد. بااینکه گفتمان عمومی این حکایت را مفید دانسته، اما باید بدانیم که این فقط کشمکش آدم ها و دولت ها در روایت نیست که داستان را زنده نگه داشته است. جامعه ی متصور اوگای برای اصلاح فقط کافی است چشمانش را باز کند؛ یعنی به تصحیح نیاز دارد، نه برچیدن.