این کتاب در واقع داستانی درباره هدف ها، تحسین ها و تذکرها برای پیشرفت است که بر اساس مطالعات انجام شده در زمینه علوم رفتارشناسی نگاشته شده است. نگارنده سعی دارد روشی جدید در زندگی ارائه دهد تا هر کسی بتواند در شرایط دشوار، با استرس کمتر، موفقیت بیشتری به دست آورد.

مدیر گفت: می خواهی بدانی که چرا اهداف یک دقیقه ای موثرند؟ او برخاست و به آرامی در اتاق شروع کرد به قدم زدن. اجازه بده یک مقایسه ای را مطرح کنم، شاید بتواند به ما کمک کند. من در طول سال هایی که در سازمانهای مختلف کار کرده ام با افراد بسیاری برخورد کرده ام که در هنگام کار و در اداره بی انگیزه هستند. ولی من هرگز کسی را ندیده ام که بعد از ساعات کاری بی انگیزه و بی حوصله باشد. به نظر می آید که هر کس برای انجام کاری انگیزه داشته باشد. مثلا یک شب داشتم بولینگ بازی می کردم و تعدادی از کارمندان مشکل داری را که قبلا با آنها کار می کردم دیدم. یکی از آن ها که شدیدا مورد داشت و من او را به خوبی می شناختم، گوی بولینگ را برداشت و لب خط ایستاد و آن را رها کرد و بعد شروع کرد به فریاد زدن و هورا کشیدن و بالا و پایین پریدن. فکر می کنی او چرا اینقدر خوشحال بود؟ مرد جوان گفت: برای این که گوی را به وسط هدف زده و تمام میل ها را سرنگون کرده است. -دقیقا. فکر می کنی چرا او و سایرین در محیط کار این قدر هیجانزده نمی شوند؟ مرد جوان با لبخند گفت: چون که آنها نمی دانند میل ها کجا هستند. من منظور شما را گرفتم. مدیر یک دقیقه ای گفت: درسته. اکنون می توانی درک کنی که در بیشتر سازمانها چه خبر است. معتقدم که بیشتر مدیران می دانند که از کارکنان خود چه انتظاری دارند، ولی آنها به خود این زحمت را نمی دهند که کارکنان خود را توجیه کنند. آنها فرض می کنند که کارکنان باید کارشان را بلد باشند. من به شخصه در تعیین اهداف هرگز چنین فرضی نمی کنم. وقتی شما فرض کنید که کارکنان به وظایف خود واقف هستند، درست مثل این است که در بولینگ شرایط بازی را نامساعد کنید. مثلا فرض کنید که شما میل ها را سرجایشان می گذارید ولی جلوی آنها یک پرده قرار می دهید. وقتی که شخص پرتاب کننده گوی را رها می کند، بعد از اصابت گوی به میل ها، او صدای افتادن میل ها را می شنود ولی نمی داند که چه تعداد از آنها سرنگون شده اند. وقتی از او می پرسی که چه تعداد میل را زدی او می گوید: نمی دانم ولی فکر می کنم کارم بد نبوده است…