در واقع این فکر اصلا به مذاقش خوش نمی آمد، ولی نمی توانست آن را از سر بیرون کند. می دانست که بالاخره باید روزی سفرش را آغاز کند، اما برای آماده شدن هم عجله ای نداشت. نیگل نقاش بود، اما نقاشی نه چندان موفق؛ تا حدودی به این خاطر که مشغله های بسیار داشت. بیشتر آنها در نظرش جز دردسر چیزی نبودند، ولی آنها را به نحو احسن انجام می داد به ویژه هنگامی که نمی توانست از سر بازشان کند، و به عقیده او متاسفانه وضع اغلب همین طور بود. سرزمین وی قوانین نسبتا سختی داشت. البته موانع دیگری هم بود؛ مثلا گاهی اوقات به کلی عاطل می ماند و هیچ کاری نمی کرد. دیگر آنکه به نوعی دل رحمی دچار بود. می دانید منظور چه نوع دل رحمی ای است. این احساس غالبا به جای آنکه او را به انجام کاری وادارد، ناراحتش می کرد، و حتی هنگامی که سرش به کاری گرم می شد هم از غرولند کردن و خشمگین شدن و ناسزا گفتن (بیشتر به خودش) دست برنمی داشت. با این همه همین دل رحمی او را وادار می کرد تا برای همسایه ی لنگش آقای پریش خرده کاری های بسیاری انجام دهد، البته اگر می آمدند و از او کمک می خواستند. نیگل گه گاه حتی به مردمان دیگر از جاهای دورتر هم کمک می کرد. هر از چند گاهی نیز به یاد سفرش می افتاد و به طریقی بی نتیجه شروع می کرد به جمع آوری برخی از چیزها؛ در چنین مواقعی دیگر چندان به نقاشی نمی پرداخت. چند تابلو در دست کار داشت که با توجه به مهارت او اکثرا بیش از حد بزرگ و جاه طلبانه بودند. او از آن دسته نقاشانی بود که برگ ها را بهتر از درختان می کشند. معمولا زمانی طولانی را صرف نقاشی یک برگ می کرد و تلاش اش بر این بود که تا شکل و درخشندگی برگ و برق قطره های شبنم بر لبه های آن را تصویر کند. او می خواست درختی کامل نقاشی کند که همه ی برگ هایش با همین شیوه نقاشی شوند و همگی با یکدیگر متفاوت باشند. یکی از تابلوهایش فکر او را سخت به خود مشغول کرده بود. این تابلو که با طرح برگی گرفتار در باد آغاز شده بود، به درختی بدل شد و درخت بزرگ شد؛ شاخه هایی بی شمار گستراند و ریشه هایی دوانید که بسیار شگفت آور بودند. پرندگانی عجیب سر رسیدند و بر شاخه های آن آشیان کردند، باید که به آنها توجه می شد. آن گاه در همه سوی درخت و در پس آن از خلال شاخ و برگ ها سرزمینی نمایان شد. در دوردست ها نشانه های جنگلی گسترده بر زمین و کوهستانی با قله های برف گرفته به چشم می خورد. نیگل علاقه ی خود به تابلوهای دیگرش را از دست داد، برخی را هم به دور و برِ تابلوی بزرگش وصل کرد. به زودی بوم چنان وسعت یافت که مجبور شد از نردبام استفاده کند. از نردبام بالا و پایین می رفت، رنگی را به گوشه ای می افزود یا از گوشه ای پاک می کرد. هنگامی که دیگران به سراغش می آمدند، ظاهر او به اندازه کافی مودب به نظر می رسید، هر چند گاهی با مدادهای روی میزش ور می رفت، به آنچه آنها می گفتند گوش می داد، اما در باطن، تمام مدت در فکر بوم بزرگ خود بود که زیر سرپناه بلندی که در باغ به همین منظور ساخته شده بود جای داشت (در تکه زمینی که زمانی در آن سیب زمسینی عمل می آورد.) او نمی توانست از دست دل مهربان خود خلاص شود. گاهی اوقات به خود می گفت : ای کاش مصمم تر بودم و منظورش این بود که ای کاش مشکلات دیگران موجب ناراحتی خیال او نمی شدو تا مدت ها نیز به طور جدی آشفته خاطر نشد. معمولا می گفت: به هر حال پیش از آنکه مجبور شوم به آن سفر لعنتی بروم، این یک تابلو را تمام خواهم کرد؛ تابلوی واقعی ام را.