اين نوشتار به دو دسته بزرگ تقسيم شده است. دسته نخست به دوره ساختارگرايي باز يا دوره نزديک به آن مربوط مي‌شود. همچنين ويژگي ديگر دسته نخست نگاه محوري و حتي گاهي انحصاري به مسئله بينامتنيت است. اما دسته دوم نظريه‌هايي را گرد مي‌آورد که هم ازنظر زماني پسين‌تر هستند و هم به‌ويژه بينامتنيت را بخشي از يک نظريه به‌حساب مي‌آورد. به همين دليل حضور بينامتنيت در اين دسته اخير، بخشي است و نه انحصاري يا تام. اين کتاب نشان مي‌دهد که بينامتنيت پس از ساختارگرايي نه‌فقط پايان نيافته است، بلکه به‌طور گسترده در بسياري از رويکردها جا بازنموده و بخشي مهم از نظريه‌ها و رويکردهاي متأخرتر شده است.