سام گالووی با جدیت اسبش را زین می کرد. او قصد داشت پس از سه ماه، مزرعه رنچو آلتیتو را ترک کند. معلوم بود که هیچ مهمانی نمی توانست بیش از سه ماه با قهوه ی گندم و بیسکویت عجیب و غریب آنجا سر کند. نیک ناپولیون، آشپز سیاه پوست درشت هیکل، هرگز نتوانست بیسکویت خوشمزه ای درست کند. یک بار وقتی نیک در مزرعه ی ویلو رنچ آشپزی می کرد، سام مجبور شد به خاطر دست پخت او پس از شش هفته از آنجا فرار کند. در نگاه سام، اندوه و تأسف به همراه گذشتی جوانمردانه موج می زد؛ اما خیلی جدی و متین، بندهای زین را سفت کرد، خورجینش را به آن آویزان کرد، کت و بارانی اش را پشت زین گره زد و تازیانه را دور دست راستش پیچید. مری دوها (ساکنان رنچو آلتیتو)، مردان، زنان، بچه ها و خدمتکاران، گماشته ها، مسافران، کارکنان، سگ ها و مهمانان موقتی همگی در دالان خانه ی مزرعه جمع شده بودند و معلوم بود که همه شان غصه دار و غمگین بودند. همان قدر که آمدن سام گالووی به هر مزرعه، اردوگاه یا کلبه ای بین رودخانه های فریو یا براوو دل نورته مایه ی شادی و نشاط بود، رفتن او موجب اندوه و ناراحتی می شد. بعد در سکوت محض که فقط صدای پای سگ شکاری درگیر با کک سمج آن را می شکست، سام با دقت و احتیاط، گیتارش را روی کت و بارانی به زین بست. گیتار داخل کیسه ی پارچه ای سبز رنگی بود. اگر کسی به اهمیت گیتار پی ببرد، آن گاه سام را شناخته است. سام گالووی، آخرین خنیاگر بود. حتماً درباره ی خنیاگرها چیزهایی شنیده اید. براساس دائره المعارف ها آن ها بین قرون یازدهم تا سیزدهم در اوج بودند و رونق دادند. اینکه به چه چیزی رونق دادند خیلی روشن نیست، اما می توان حدس زد که آن چیز شمشیر نبوده است. شاید ویولن بوده، یا چنگال اسپاگتی یا روسری زنانه. در هر حال، گالووی یکی از آن ها بود. سام محزون و مغموم روی اسب نشست. چهره ی اسب از خود او غمگین تر بود. خب اسب، سوارش را خیلی خوب می شناسد و بعید نیست مادیان های چراگاه ها، اسب سام را اغلب مسخره می کردند که به جای سواری دادن به گاوچرانی بددهن و پر جنب و جوش به یک گیتاریست سواری می داد. هیچ مردی برای اسبش قهرمان نیست. حتی شاید پله برقی فروشگاه های بزرگ هم برای بالا بردن یک خنیاگر بهانه سر هم کند.