ميشائيل هانکه زماني به سينما آمد که در نقد فيلم، تئاتر، تلويزيون، فلسفه و روانشناسي تجربيات فراواني اندوخته بود. اما بيش از همه شيفته سينما بود.او با حذف ريشه کنش خشونت‌بار شخصيت‌هايش، غالباً به سه فرايند ذات محوري، تربيت محوري و رسانه محوري اشاره مي‌کند. که سومي مشخصاً وابسته به دوره متأخر مدرنيته است. هانکه اين سه گرايش را در بازي‌هاي مفرح به‌عنوان آزاردهنده‌ترين فيلمش ادغام مي‌کند و در بيشتر فيلم‌هاي خود از رخدادي مبتني بر کنش شخصيت به دلالت‌هاي سياسي اجتماعي و فرهنگي مي‌رسد. فيلم‌هاي هانکه به‌واسطه نياز به مشارکت عقلاني بيننده در پر کردن جاهاي خالي متن، پيچيده و دشوار به نظر مي‌آيند. درحالي‌که داستان‌هايي بسيار ساده دارند. کتاب حاضر با هدف بررسي سينماي هانکه به رشته تحرير درآمده است.