کتاب حاضر داستاني است که موضوع آن هاکي است، ورزش محبوب خرس ها، اما شهر خرس و ساکنان آن در دل جنگل دغدغه هاي ديگري هم دارند. اميدها و رؤياهاي آن ها به بازوهاي بازيکنان تيم هاکي گره خورده، اما ماجرايي که براي يکي از اين بازيکنان و دختري جوان پيش مي آيد اتفاق هاي ديگري را رقم ميزند. داستان اين شهر کوچک داستان تمام جهان است.

قهوۀ فوری اش را می نوشد و بلافاصله فنجانش را می شوید. یک بار یکی از او پرسید: «برای اینکه یک مربی موفق هاکی باشی چه کاری از همه واجب تر است.» او پاسخ داد: «اینکه توانایی این رو داشته باشی که قهوه های آشغال بخوری.» همۀ آن اول صبح ها و آخر شب ها در رینگ، با آن قهوه ساب درب و داغان و آن قهوه ساز ارزان به دردنخور، سفر با اتوبوس و آن کافه های سر راه، کمپ ها و مسابقاتی که توی سالن ناهارخوری مدارس برگزار می شد -چطور یکی که در خانه یک اسپرسوساز گران دارد می تواند همۀ این ها را تحمل کند؟ می خواهی مربی هاکی شوی؟ عادت کن چیزهایی را که دیگران دارند نداشته باشی؛ وقت آزاد، خانواده و قهوۀ خوب. فقط سرسخت ترین مردان از عهدۀ این ورزش برمی آیند، مردانی که اگر لازم باشد، می توانند قهوۀ سرد بدمزه هم بنوشند. وسط شهر قدم می زند و تقریباً با هر مرد بالای سی سالی سلام و احوالپرسی می کند؛ یک زمانی مربی تک تک آن ها بوده است. اما مسئلۀ نوجوانان کلاً جداست. هر سال که می گذرد، تعداد کمتری از آن ها برایش آشنا هستند. دیگر زبان پسران این شهر را نمی فهمد و حرفی برای زدن به آن ها ندارد و همین او را به بی مصرفی ماشین فاکس کرده است. نمی داند واقعاً چطور می توان به این حرف باور داشت که بچه ها آیندۀ این شهرند، درحالی که هر روز تعداد بچه هایی که هاکی را به عنوان ورزش شان انتخاب می کنند کمتر و کمتر می شود. اصلاً چطور ممکن است که بچه باشی و دلت نخواهد هاکی بازی کنی؟