چندین سال پیش در 35سالگی درحالی که کارمند یک سازمان دولتی بودم و مانند خیلی ها زندگی عادی خود را می گذراندم، ناگهان اتفاقی زندگی بیرونی و درونی من را دگرگون کرد و تبدیل به سونامی آن روزهای من شد.

جدایی من از همسر و پسر هفت ساله ام باعث شد احساس کنم که همه چیزم را از دست داده ام و دیگر زندگی برایم تمام شده است. آن روزها مشکلات روانی کارم هم اضافه شد و استرس شغلی زیادی را تحمل می کردم.

بار سنگین شکست و باخت زندگی همراه با فشار های جانبی چنان کمرم را خم کرده بود که به دوستان نزدیکم نیز نمی توانستم ماجرا را بازگو کنم. در این میان، برای موضوعی کم اهمیت و طی یک مشاجره لفظی ساده، یکی از دوستان بسیار قدیمی و صمیمی ام را از دست دادم و با او هم ارتباطم قطع شد.

به دلیل شغلم در شهری بسیار دور از خانواده پدری ام زندگی می کردم و حتی نمی توانستم برای همدلی و همدردی پیش آن ها بروم. مادرم حال و احوال خوبی نداشت و برای اینکه حالش را خراب تر نکنم، تا چند ماه به خانواده ام چیزی نگفتم و در ویرانی های درونم با خود خلوت کردم. خواهر و برادرهایم هرکدام مشغولیت ها و مسائل زندگی خود را داشتند و نمی خواستم احساس شکست و درماندگی ام را با آن ها در میان بگذارم.

یک روز که بسیار افسرده و دلمرده با بغضی در گلو در خیابان های شهر رانندگی می کردم، به سراغ روان شناسی رفتم و از او کمک خواستم. ایشان با من صحبت هایی کرد که بیشتر جنبه نصیحت و توصیه داشت. در مورد مطالب روان شناسی اطلاعات خوبی داشتم و موارد تکمیلی را به گفته های ایشان اضافه می کردم، درنتیجه او به من گفت: «شما که اطلاعات خوبی دارید چرا حالتان خراب است؟ شما با این آگاهی باید به خودتان مسلط باشید و احساستان را مدیریت کنید.» اما من نمی توانستم. شب ها با حال پریشان می خوابیدم و با حس تاریکی و غم، صبح را آغاز می کردم. به سراغ پزشک قدیمی ام رفتم. او هم برایم قرص آرام بخش تجویز کرد. اولین قرص را که خوردم احساس گیجی کردم و بدنم سست شد. مصرف قرص ها را ادامه ندادم و باز به سراغ مشاوران دیگری رفتم؛ اما هرچه بیشتر جست وجو می کردم، بیشتر متوجه می شدم که هیچ کس نمی تواند به من کمک کند.

با توجه به تجربه و اطلاعاتی که داشتم، تحقیقاتی را شروع کردم و با مطالعه و شرکت در کلاس ها و دوره های توسعه فردی و خودشناسی، آن ها را کامل تر کردم. هرچه را می آموختم عمل می کردم. آهسته آهسته حال درونی ام بهتر و بهتر می شد تا اینکه یک روز به احساسی رسیدم که تا آن لحظه تجربه نکرده بودم. احساسی پر از نشاط و شادی در درونم موج می زد که توصیف کردنی نبود. لبریز از حسی شدم که دوست داشتم با تمام انسان های دنیا در میان بگذارم. به دلیل سابقه و تجربه ای که در زمینه های آموزشی داشتم، گزینه های آموختنی را که بر من بسیار تأثیرگذار بودند، جمع آوری کردم و در قالب یک بسته آموزشی در مؤسسه ای آموزش دادم که به تشویق و همدلی تعدادی از دوستان تأسیس کرده بودم. شرکت کنندگان از موضوع و نتیجه بسیار راضی بودند و مراتب تقدیر و تشکر خود را ابراز می کردند. این امر باعث شد، کلاس ها را تقویت و سیمنار برگزار کنم.

متوجه شدم آنچه با تحقیق جمع آوری کرده بودم، می تواند به تغییر حال و احوال درونی انسان ها کمک کند و اوضاع آن ها را بهبود بخشد؛ لذا تصمیم گرفتم آنچه را به من و خیلی از انسان ها یاری رسانده است در قالب کتابی به نام مدیریت بر خویشتن ارائه دهم.

منبع: ناشر کتاب