کتاب مسیحای شهر

دو تا عبا داشت؛ از جنس پشم شتر که آن زمان مرغوب ترین نوع پشم بود. یک روز در مسجد محمود آل آقا چشم اش به طلبه ای افتاد که عبای مندرسی روی دوش داشت. فردای آن روز بیرون خانه منتظر نشست تا طلبه از مسجد بیاید. راه افتاد دنبال اش. طلبه که احساس کرده بود کسی تعقیب اش می کند، برگشت و چشم اش به قوام افتاد. -با بنده امری دارید؟ -نه. نذری داشتم و می خواستم این عبا را به شما بدهم. حال اش خیلی بد بود؛ خمارِ خمار. چشم اش افتاد به قوام. جلو رفت و با همان حال خماری، به قول قدیمی ها از سر مستی و راستی گفت: آقا سید! خراب ام! پول مشروب ندارم. دارم می میرم. قوام حال و روزش را که دید، بردش دم مغازه ی مشروب فروشی. بعدها همان فرد توبه کرد و از مریدهای قوام شد. اصلا در قید و بند حرف مردم نبود. به تشریفات دست و پا گیر لباس روحانیت هم چندان توجهی نمی کرد. یک بار سید قاسم شجاعی در خیابان پامنار قوام را دید که یکی از بچه هاش را روی دوش اش سوار کرده است. جوری که یک پای بچه روی سینه ی قوام بود و پای دیگر، پشت اش. تا به هم رسیدند سلام و علیکی کردند. شجاعی گفت: حاج آقا! آخر با این وضعیت؟! قوام نگذاشت جمله اش کامل شود. گفت: برو بابا! قبل از اینکه مردم من را طلاق بدهند، من طلاق شان داده ام. سید مهدی قوام: من زاهدم، به بچه ی چند ساله ی من چه ربطی دارد؟ عارف ام…فرض، حالا این ها لغت است. به خدا هیچ کدامشان عنوان دینی برای اشخاص ندارد. آن نکته ای که در آیه می گوید: ان اکرمکم عندالله اتقیکم؛ گرامی ترین شما نزد خدا با تقواترین شما هستید. این جمله واقعا بهت اور است. یعنی من و شما، عنوان دینی را حق نداریم در دنیا خرج کنیم.