فقط داشتم از خودم دفاع میکردم هافبورن از روی کشتی فریاد زد هی با شماهام ما آماده ی سفریم شما چی دارین به هم میگین؟ یالا!» به امیر نگاه کردم مثل همیشه آراسته و مرتب لباسهای بدون لک و خوب اتو شده موهای سیاهش را تیغ تیغی زده بود. نمی شد حدس زد از گرسنگی و تشنگی غش و ضعف کرده اما ماهیچه های صورتش سفت تر از همیشه بود و چشمان مهربان قهوه ای اش مدام پلک میزدند انگار منتظر افتادن یک قطره آب سرد روی پیشانی اش بود امیر رنج می کشید اما از چیزی که هیچ ربطی به رمضان نداشت. ملتمسانه گفت فقط» همهتون مراقب باشین مگنوس دلم میخواد ازت بخوام مواظب سمیرا باشی اما اگه این کار رو بکنم با تبرش تکه تکه م میکنه. سم گفت من هیچ وقت با تبرم تو رو نمیزنم به هر حال من باید مراقب مگنوس باشم نه برعکس الكس داوطلب شد من مراقب سمیرام خانواده واسه همین روزهاست دیگه نه؟»

پلک زدن امیر بیشتر شد حس کردم هنوز مطمئن نیست درباره ی الکس چه فکری بکند. محافظ موسبز ابدی امیر سرش را تکان داد باشه ممنون نمی توانستم به خاطر غم و اندوه امیر احساس گناه نکنم چند ماه قبل وقتی کم کم به زندگی دوگانه ی عجیب و غریب سمیرا به عنوان ندیمه ی اودین پی برد ذهنش را شفا دادم تا مجنون نشود چشمان فانی او تا ابد باز شده بودند به جای زندگی خوب و خوش و بی خبر از همه جا دیگر میتوانست غولهای زمین را ببیند که هرازگاهی در خیابان کامن ولت رفت و آمد میکردند مارهای بزرگ دریا که در رودخانه ی چارلز جست و خیز