کتاب در اتاقم را به روی خودم قفل می کنم

... کالا درِ اتاقش را بست، او درِ اتاقش را به روي خودش قفل کرد، در اوايل زمستان 1913 به محض اين که جراحت ها و آسيب هاي جسمي اش به قدر کافي بهبود يافت، توانست به سختي ولي با سماجتي لجوجانه با استفاده از عصا و با شانه هايي لاغر و خميده راه برود، سرش خم شده بود تا از چشم هاي نيمه بازِ پر از اشک حفاظت کند در مقابلِ نور شديد و خيره کننده ي خورشيد که همچون برقِ تيغي بود بر مات ترين سطوح، و از آن پس، در گردشِ فصل ها، سال ها، دهه ها، در پروازِ غازهاي کانادايي به شمال و گذر از بالاي بلندترين قسمتِ بلندترين سقفِ آن ساختمان، در پرواز غازهاي کانادايي به جنوب با آن فريادهاي گرفته و غم انگيز، و مرغ هاي غوّاصي که در کناره ي رودخانه ديده نمي شدند، و فريادهاي هشدار دهنده ي توکاهاي سياهِ بال قرمز در باتلاق ها، در گذرِ سريعِ مهتاب نيز، دو مهتاب که به آرامي در چشمان درشت و آرام و خيره اش مي نشستند، هم چنان که مي انديشيد هيچ عطشي رفع نمي شود اگر عطش باشد...