کتاب کوتاه کردن مو

شخصاً عاشق آن چند دقیقه قبل از ساعت هفت شب هستم که به عنوان یک همسر جوان، با پارچه های کهنه و نیز یک نسخه مچاله شده از روزنامه نشنال پولیتیکس، لامپ های استوانه ای شکل را تمیز می کنم، با یک تکه چوب باریک بقایای فتیله های سوخته را می زدایم و کلاهک های برنجی را سر جایشان می گذارم. دقیقاً سر ساعت هفت، لحظه شگفت انگیزی از راه می رسد، کارخانه آبجوسازی از کار می افتد و دینام مشغول فرستادن جریان برق به سر تا سر مکان هایی می شود که در آن ها لامپ های برق می درخشند، چرخش دینام شروع به کُند شدن می کند و همان طور که جریان برق و به دنبالش نور لامپ ها ضعیف می شود، کم کم نور سفید به رنگ صورتی درمی آید و بعد پرتو صورتی به خاکستری می گراید، از میان لوستری از جنس پارچه کِرِپ رد می شود و در نتیجه رشته های تنگستن لامپ، خطوطی قرمز رنگ همچون انگشتانی کج و کوله را روی سقف ترسیم می کنند، چیزی شبیه یک کلید سُل قرمز. سپس فتیله را روشن می کنم و درپوش استوانه ای را رویش می گذارم، شعله کوچک زردرنگی زبانه می کشد و در نهایت یک آباژور شیری رنگ را که با رزهای چینی آراسته شده، روی آن قرار می دهم، عاشق آن چند دقیقه قبل از هفت بعد از ظهر هستم، دوست دارم سرم را بالا بگیرم و پرتو نوری را که همچون خونِ جاری از گلوی بریده یک خروس، از حباب شیشه ای می تابد، تماشا کنم. دوست دارم به جریان الکتریسیته ای که در حال تضعیف است نگاه کنم، اما از آن روز وحشت دارم که شاه خط برق به کارخانه آبجوسازی برسد و همه لامپ های کارخانه، تمام چراغ های اصطبل، آن لامپ ها با آینه های گِرد دورشان و چراغ های بزرگ با فتیله های گِرد دیگر نتابد. آن وقت دیگر کسی برای نورشان ارزشی قائل نخواهد شد.