از چاپ نخست ترجمه ام از دو مقاله تأثیرگذار استیون گتز تحت عنوان زبان، معرفت شناسی و «عرفان» و «سرشت سنتی تجربه عرفانی بیش از یک دهه می گذرد. این دو مقاله در کتابی با عنوان ساخت گرایی سنت و عرفان؛ پژوهشی در زمینه مندی تجربه عرفانی در سال ۱۳۸۳ منتشر شدند. چاپ نخست مربوط به زمانی میشد که من هنوز در دین پژوهی به معنای نوین کلمه، رهروی بی تجربه بودم. از آن زمان اکثر قریب به اتفاق زندگی علمی ام برای کسب دانش در این رشته سپری شد و مطالعاتی که در طول این دهه داشته ام طبیعتاً در نگاه م من نسبت به مجادله میان ذات گرایان و برساخت گرایان تحولاتی ایجاد کرده است.

الاهیات عرفانی خاصی که با اصطلاح عام قبالا شناخته میشود جای دهد. مطابق این الاهیات آنچه مشهود و محسوس است غیر حقیقی و آنچه به حس در نمی آید حقیقی است. می توان این فهرست بالنسبه کوتاه را بسیار طولانی تر کرد. تمام این باورهای اجتماعی فرهنگی و توابع عملی شان به ویژه اعمال متعدد میتزوت به وضوح در دیدگاه عارف یهودی نسبت به جهان نسبت به خدایی که جهان را آفریده و نحوه تقرب به او، و نسبت به آنچه نهایتاً هنگام نیل به قربش باید انتظار داشته باشد، تأثیر میگذارد. این سخن بدان معناست که تمام زندگی عارف یهودی از زمان کودکی با تصاویر مفاهیم نمادها و ارزشهای ایدئولوژیک و اعمال عبادی پر شده است و دلیلی در دست نداریم که باور کنیم هنگام تجربه آنها را به کناری می نهد؛ بلکه این تصاویر باورها نمادها و اعمال عبادی در نهایت تعیین میکنند که عارف خواستار داشتن تجربه چه چیزی است و سپس آنچه تجربه میکند