در اين كتاب نظريه اي از بنياد «نوئي» درباره «سوژه» و «سوبژكتيويته» آن گونه كه در كار «ژان لاك» يافت مي شود، ارائه مي گردد. در بخش نخست، نظريه لاكان درباره «ديگربودگي» به مثابه آنچه با سوژه مشخص نشده بيگانه يا خارجي است، ردگيري مي شود. در بخش دوم، نشان داده مي شود كه لاكان در دهه 1950 با دور شدن از برداشت هاي پديدارشناختي سوژه را رابطه اي با نظم نمادين معرفي مي كند. در بخش سوم، سوژه به مثابه ايستاري نگريسته مي شود كه نسبت به ديگري و سپس نسبت به ميل ديگري اتخاذ مي گردد. نظريه لاكان درباره ابژه به مثابه علت ميل و نه مثابه چيزي كه كما بيش مي تواند ميل ها را ارضا كند به مخاطب اجازه مي دهد تا پاره اي از نوآوري هاي لاكان را در تكنيك تحليلي دريابد.