در نمایش نامة حاضر «هماشا» و «آریان» خواهرانی هستند که پس از مرگ مادر به همراه پدر، زندگی سختی را ادامه می دهند. سرمای روسیه، فقر، گرسنگی و مرگ برادر بزرگ تر که اندکی پیش تیرباران شده است، همگی آنها را زجر می دهد. پس از چندی آریان با شخصی موسوم به «سرگیی سرگیویچ ساموییلف»، که قرار است کارگردان تئاتر شود، ازدواج می کند. ساموییلف در یکی از تمرین های خود از شنلی پاره که در صندوقی قدیمی در خانة پدربزرگش جای داشته سخن می گوید؛ شنلی که پدران و مادران آن دو (سامویلف و آریان) کودکانشان را در آن پوشانده بودند. پدران در همان جنگل ها ماندند و مادران به همراه کودکانشان تنها آمدند و پس از آن مصیبت روسیه آنها را از پا درآورد. او در ادامة تمرین می گوید: آیا با همین شنل نبود که یوسف در راه مصر، تن مریم و عیسی را پوشاند؟ شاید هم شنل دنتکیشوت است؟ چه بسا از آن خود خدا یا سروانتس باشد؟