«آشنایی با لوئیس بونوئل» کتابی است به قلم اَلن برگالا. مدت هاست که درباره ی آثار بونوئل مجموعه تفسیرهایی صورت گرفته که هیچ گاه موفق نشده اند نیروی شدید آن ها را دریابند، نیرویی که خوشبختانه هرطور به فیلمهایش نگاه کنیم، دست نخورده اش بازمی یابیم. در سینمای او چیزی یگانه و منحصربه فرد وجود دارد که هیچ مؤلفه ای برای توضیح دادنش کافی نیست، نه فرهنگ اسپانیایی اش، نه علاقه اش به سوررئالیسم، نه تعهد سیاسی اش، نه رابطه اش با آئین کاتولیک و نه اقامتش در مکزیک، بلکه پیش از هر چیز ناشی از خودِ ژست خلاقانه اش است که به شکلی عجیب و معماوار به خودش وفادار است؛ این امر درباره ی هر حالتی از انواع بسیار مختلفِ آثار او صدق می کند، یعنی تنوعی که اتفاقات زندگی و سرگذشت قرنش به او تحمیل کرده: سینمای صامت آوانگارد، تجربه ی مستند، ملودرام مکزیکی، اقتباس از آثار بزرگ داستانی، سینمای فرانسه ی سال های هفتاد. در نظام های تولید و محیط های زیبایی شناختیِ چنین متفاوتی راز این وفاداریِ تغییرناپذیر و اسرارآمیز به خویشتن چیست؟ واقعیت درونی و عمیق این است که فیلم به عنوان ابژه ای خاتمه یافته و قصه ای خطی هیچ گاه نمی تواند لحظه ی درخشان ظهور تصویر را مخفی یا حذف کند. از آنجایی که تصویر در فیلم موقتاً از قید هر نوع اسارت فیلمنامه ای آزاد است، در لحظه ای که به ناگه در دل فیلم پدیدار می شود از ویژگی توفنده و ذاتی تصویری ناب و شاعرانه برخوردار است. این ظهور تصاویر شهودی در بوطیقای او با بروز ناگهانی و آنیِ میل در مخلوقاتش پیوندی وثیق دارد. بی شک از زمان سگ آندلسی و عصر طلایی، مکررترین صحنه ی سینمای بونوئل که آمیزه ای از تمام دوره هاست این صحنه است: مردی دیوانه وار زنی را می خواهد، قصد دارد با تدبیر و حیله به قصدش برسد، اما در لحظه ی آخر، درحالی که زن در اختیار مرد قرار دارد، او دستخوش میلی مخالف و کاملاً غیرمنطقی می شود، یعنی میلِ به نتیجه نرسیدن. میل برای بونوئل چنین اهمیت حیاتی ای دارد و بر او واجب است که آن را در نوعی حالت ناتمامی نگه دارد تا در آثارش نخشکد. هر اثر بونوئل در تنشِ میان چشمان باز و چشمان بسته قرار دارد که اوکتابیو پاث راجع به آن حرف می زند و در کنفرانسی در مکزیک در سال ۱۹۵۳ به آن اشاره کرده: برای انسانی دربند کافی است که چشم ها را ببندد تا بتواند جهان را منفجر کند. سینما برای بونوئل ابزاری ایده آل بود که به او اجازه می داد در تمام زندگی اش، آن هم نه به شکلی نامنسجم، جهان را با چشمان بسته منفجر کند و با چشمان باز از جهان گزارش دهد. چیزی که او در تمام فیلم هایش مجسم می کند همین تناقض سینماست. به احتمال زیاد، در همین امر نهفته است راز منحصربه فرد فیلم های بونوئل و مقاومتشان در برابر تمام فرم های تحلیل و تمام سیستم های دسته بندی سینما، حتی کلی ترین هاشان مانند دسته بندی های آندره بازن و ژیل دولوز.