کتاب مراقبه،هنر وجد و سرور

ما به کودکان آموزش میدهیم که ذهن خود را تیز و متمرکز کنند چرا که بی تمرکز نمی توانند با مسائل زندگی روبرو شوند. زندگی به یکسونگری نیاز دارد؛ ذهن بایست بتواند تمرکز کند. اما همین که ذهن توانست تمرکز کند هشیاری اش کمتر میشود هشیاری آن است که ذهن آگاه باشد اما تمرکز نداشته باشد. هشیاری آگاه بودن از همه چیزهایی است که در حال روی دادن اند. تمرکز یک گزینش است. همه چیز را کنار میزند، مگر موضوعی را که ذهن روی آن فشرده شده است؛ تمرکز گونه ای باریک کردن است. هنگامی که در حال گام برداشتن در خیابان هستید، ناگزیرید آگاهی خود را باریک کنید تا بتوانید گام بردارید شما به گونه عادی نمی توانید از همه چیزهایی که در حال رخ دادناند هشیار باشید زیرا بدین گونه نامتمرکز خواهید شد. بنابراین تمرکز یک نیاز است تمرکز ذهن نیازی است برای زیستن پا بر جای ماندن و هستی داشتن از این روست که هر فرهنگی می کوشد تا به شیوه خود ذهن کودکان را تیز گرداند. کودکان به گونه ای هستند که هرگز تمرکز ندارند. آگاهی آنان از هر سو گشوده است.

هره گرفتن از هر واژه یا مانترایی می تواند حتا خطرناک نیز باشد، چرا که هر بازداشتی تأثیر درونی آوا را دگرگون ساخته و در پایان ممکن است به نتیجه ای برسید که هرگز گمانش را نمی بردید، چشم به راهش نبودید، رویایش را هم نداشتید و آرزویش را هم نمی کردید، چرا که هر لایه ای از بازداشت مسیر آوا را جابجا خواهد کرد شما به ذهنی نیاز دارید که تهی و آزاد باشد؛ تنها آنگاه است که مانترا می تواند به کار گرفته شود. بنابراین، من هیچگاه کاربرد مانترا را به افراد، همانگونه که هستند سفارش نمیکنم در هند باستان مانتراهایی بودند که تنها رهروان بی خان و مان یا «سن یاسین» ها آنها را به کار میبردند و رهروان زناشویی کرده یا «خانه داران» آنها را به زبان نمی آوردند چرا که خانه داران درون خود سیستم دیگری دارند آوای هو میتوانست مایه آشفتگی آنان شود. بنابراین تنها یک «سن یاسین مجاز بود برخی مانتراها را به کار برد. در روزگاران باستان به ویژه در تبت هرگاه مانترایی به سن یاسینی داده میشد او می بایست گلی زنده را که با شاخه اش همراه بود، لمس می کرد و اگر گل میمرد و از لمس انگشتان او پژمرده می شد، تنها آنگاه بود که مانترا به او داده میشد چرا که مانترا میرفت تا در درون او مرگی نهانی پدید آورد. چنین مانترایی نمیبایست توسط یک «خانه دار» به کار برده میشد چرا که بدین گونه مرگ آغاز میکرد پیرامون او پرسه زند. کاربرد مانترا نبایست پیش از دوگامه نخست دیگر انجام گیرد. مانتراها نمی بایست پیش از دوگامه یاد شده به کار گرفته شوند. عصبی که باشید و پریشانیتان آزاد نشده باش