کتاب حاضر در واقع مانیفست رویکرد روان شناسی مثبت گرای تئوری انتخاب و واقعیت درمانی در گستره روان پزشکی روان شناسی و علوم رفتاری است. ویلیام گلسر در سال ۱۹۶۵ نظریه جدیدی در خصوص آسیب شناسی روانی اختلالات رفتاری و روانی و روش درمان آن ارائه نمود و آن را واقعیت درمانی نامید. در این کتاب ویلیام گلسر متهورانه در برابر رویکرد مسلط سنتی روان تحلیل گری موضع گیری کرده و ادعا میکند زیر ساختهای اصلی اختلالات روان شناختی و نشانه های مرضی بیماران نه تجربه های گذشته یا سرکوب ها و خاطرات واپس رانده شده به حوزه ناخودآگاه فرد که مسئولیت گریزی و نادیده انگاری واقعیت است. گلسر راه درمان بیماران و کاهش رنج های روانی اعم از کلیه اختلالات روان آزردگی نورزها) و اختلالات روان پریشی (سایکوز) را ترکیب متعادل شفقت و مهربانی و آموزش انضباط برای دعوت کردن فرد روان رنجور به

مسئولیت پذیری بیش تر به منظور ارضای نیازهای خود و رویارویی با واقعیتهای زندگی به جای فرار از آنها یا انکار واقعیت با دلیل تراشی و توجیه و قربانی و ناتوان پنداشتن خود میداند.

رذیلانه آن که می گوید از قدرت خود برای از بین بردن مخالفان استفاده کن علت اصلی رنج و عذاب بشر در سراسر دنیاست.

اما موضوع فراتر از رنج و عذاب است هرگاه آزادی خود را از دست می دهیم یکی از خصوصیات انسانی خود یعنی خلاقیت سازنده را نیز از دست خواهیم داد. همان طور که در فصل هفتم به تفصیل توضیح میدهم خلاقیت ما ضرورتاً در جهت درست به کار گرفته نمی شود. وقتی در بیان عقاید و اندیشه های خود آزاد نباشیم یا وقتی آزادی داریم ولی کسی به نظرات ما گوش نمی دهد خلاقیت میتواند موجب رنج و حتی بیماری ما شود. هر چه آزادتر باشیم و بتوانیم نیازهای خود را به طریقی ارضا کنیم که مانع ارضای نیازهای دیگران نشویم که این هم یک قانون طلایی دیگر است بیش تر می توانیم از خلاقیتمان در جهت منافع خود و دیگران استفاده کنیم. افرادی که در خلاقیت و آفرینندگی خود احساس آزادی میکنند به ندرت خود خواه و خود محورند. آنها در استفاده کردن از استعدادهای خود و مفید بودن برای دیگران لذت بسیار می برند.

از مهم ترین دلایلی که ایالات متحده را به یکی از مدرن ترین و خلاق ترین کشورهای دنیا تبدیل کرده این است که قانون اساسی آن مدافع آزادی خصوصاً آزادی بیان است. نیاکان ما یعنی بنیانگذاران آمریکا که بسیاری از آنها ثروتمند و قدرتمند بودند هنگام نگارش قانون اساسی از خطرات جامعه سرکوبگر آگاه بودند. اکثرشان به امید دستیابی به آزادی از انگلستان گریخته بودند و آن قدر سخاوتمند بودند که اجازه دادند بسیاری از افراد دیگر هم با وجود قدرت کم تر از آزادی برخوردار شوند. پس ثروت و قدرت لزوماً خود خواهی نمی آورد.