از این رو به انواع تجملات؛ غذای خوب، سیگار و مواد مخدر مشروبات الکلی، لباسهای نرم و لطیف و هزار و یک چیز دیگر که می پندارد لازمه ی حیات او هستند، روی آورده است. و فراتر از همه ی اینها منبع لذت و در نتیجه رنج مجزا و خاصی وجود دارد که انسان آن را نیز به دنبال استفاده از قدرت تفکر خود، برای خویش ایجاد کرده است. این منبع، تقریباً بیش از تمام علائق دیگر، او را به خود مشغول می سازد. منظورم جاه طلبی و احساس غرور و شرم است؛ یا به عبارت ساده تر، تفکر او درباره ی نظر دیگران نسبت به خودش. جاه طلبی، به اشکال فراوان و اغلب بسیار عجیب هدف تقريباً تمام تلاشهای انسان است؛ تلاشهایی که ریشه در لذت یا رنج جسمانی ندارد.

بله، انسان علاوه بر منابع لذت مشترک با حیوانات از لذتهای ذهنی نیز برخوردار است. این لذتها درجه بندیهای زیادی دارند از کم اهمیت ترین موضوعات یا ساده ترین حرفها گرفته تا برترین دستاوردهای فکری اما در کنار رنج کسالت نیز وجود دارد. کسالت و ملال نوعی از رنج است که به هر حال طبیعت حیوانات با آن بیگانه است و فقط باهوش ترین آنها هنگامی که اهلی میشوند آثار ضعیفی از آن را بروز میدهند. در حالی که این مسأله در مورد انسان به بلایی واقعی تبدیل شده است. خیل بیچارگان فلک زده ای که هدفی جز پر کردن کیفهای خود ندارند اما کله هایشان پوک است نمونه ای منحصر به فرد از عذاب کسالت و بی حوصلگی را نشان میدهد. مکافات چنین ثروتی، تسلیم آن به فلاکت ناشی از بی حوصلگی و ملال است؛