اما هر چه باشد حدس هایی زدم شاید او نیز وقتی کودکانی داشته که مرده اند یا نمیدانم طور دیگر شده اند و یا شاید فکر میکرد که او نیز وقتی دختری بوده و به جای این مشکهای پلاسیده و آویزان، پستانهای سفت و برآمده ای داشته و یا شاید به شوهر خود می اندیشید که او را طلاق داده بود و

یا خیلی چیزهای دیگر که من نمی توانستم دریابم. ولی بعد در میان چشم های خسته ی او که از لای پلک های خسته تری به بیرون می نگریست همه چیز را دریافتم دریافتم که در ته چشم های بی رمقش دریایی از غم و اندوه از حسرت و درد از آرزوها و امیدهای تباه شده موج می زد که هردم ممکن بود به صورت اشک از پلکهای او سرازیر شود. صورت با سنگینی سر خود را برگرداند ته سیگار خود را به دور انداخت. خود را به طرف شیشه ی اتوبوس کرد و آن را با هر دو دست خود پوشاند. کسی ملتفت این قضایا نبود و تنها من بودم که در بحر این دیگری غوطه ور بودم. حتی برق یک قطره اشک را که از زیر دستهای او روی سینه اش افتاد، از میان آینه ی جلوی راننده دیدم مثل این بود که شانه هایش نیز تکان می خورد. اتوبوس به راه افتاد. از توپخانه گذشتیم او پولش را داد و پنج ریال هم پول خرد از شاگرد شوفر گرفت و سرتخت» پیاده شد و رفت.

بلیت فروش که پول او را خرد کرده بود و گویا هنوز در فکر او بود از شوفر پرسید: یارو کی بود؟ و او بی این که سر خود را برگرداند و در حالی که فرمان ماشین را برای فرار از دست انداز کف خیابان به طرف دیگری می گرداند

جواب داد:

به چتو نشناختیش؟ پروین شلی خانم رییس زری بودش دیگه