مرد موقع رفتن به خارج شهر، طور دیگری لباس می پوشد. شلواری پشمی، یقه برگردان آبی آسمانی از جنس کشمیر- هدیه همسرش برای تولد ۵۰ سالگی اش- کفش هایش کار ژان لوب است، هرگز حاضر نیست کفاشی اش را عوض کند. بدیهی است جوراب هایش چهارخانه بلند است و همه ساق پایش را می پوشاند. نسبتاً تند می راند، در فکر فرو رفته. وقتی برسند، سری به نگهبانان می زند تا درباره مزرعه با آن ها صحبت کند، مسائل مربوط به خانه، هرس کردن درختان، شکار کردن قاچاقچی و … . از این کار متنفر است. از اینکه احساس کند دیگران اهمیتی به حرف هایش نمی دهند متنفر است و این دقیقاً همان کاری است که دو کارگر آنجا انجام می دهند. با بی میلی، صبح های جمعه شروع به کار می کنند چون می دانند رئیس همان شب می رسد و باید طوری نشان دهند که تکانی به خود داده اند. باید بیرونشان کند ولی فعلاً وقت رسیدن به چنین کاری را ندارد. خسته است. حالش از شرکایش به هم می خورد. شیشه جلوی اتومبیل پر از پشه شده و برف پاکن راست بد کار می کند. اسم زن ماتیلداست. زیباست اما به خوبی از چهره اش پیداست هرگونه میل به زندگی از وجودش رخت بربسته. همیشه می دانست شوهرش به او خیانت می کند، و حالا می داند اگر دیگر این کار نمی کند، نمی خواهد پول خرج کند، مسئله، مسئله پول است. جلوی ماشین روی صندلی کنار راننده نشسته و طی این رفت و آمدهای تمام نشدنی پایان هفته، همیشه غمگین است.